เจียงอวี่หมินได้คำตอบที่พึงใจแล้ว จึงไม่ตามงับงัดเจียงอวี่เฉิงอีก
เจียงอวี่เฉิงออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังวิลล่าที่เวินรั่วพำนักอยู่
ถึงจะรู้แล้วว่าชื่อจริงของเธอคือเหวินเหรินชีชี แต่เจียงอวี่เฉิงก็ยังคุ้นปากเรียกเธอว่าเวินรั่ว
แม้ชื่อนี้จะไม่ค่อยกลมกลืนกับบุคลิกของตัวเธอเองสักเท่าไร
เพราะสภาพปีศาจของเหวินเหรินชีชี ฝั่งวิลล่าจึงไม่ได้จัดคนประจำไว้ ผู้รับผิดชอบการทำความสะอาดคือพี่เลี้ยงบ้านที่มาตามเวลา
เจียงอวี่เฉิงถืออาหารเช้าสดใหม่เพิ่งออกจากทะเลเข้ามาในบ้าน เมื่อลงมาถึงชั้นล่างก็ไม่เห็นใคร
เขาจึงเดินขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน
เปิดประตูเข้าไป เห็นก้อนเตียงโป่งขึ้นเบา ๆ อย่างที่คิด
เห็นได้ชัดว่าคนยังไม่ลุก
ต่างจากเจียงสวี่สวี่ที่ลุกตื่นฝึกวิชาเช้าตรู่เป็นเวลาเดิมทุกวัน เหวินเหรินชีชีชอบนอนเกเรียบมากกว่า
โดยเฉพาะตอนอยู่ในสภาพปีศาจ เวลาเธอหลับจะดูเหมือนสัตว์ตัวจิ๋วตัวจริงเลยทีเดียว
เจียงอวี่เฉิงไม่คิดว่าแบบนี้จะไม่ดีตรงไหน
เมื่อได้ฟังจากปากสวี่สวี่เรื่องชีวิตสิบแปดปีที่เธอต้องอยู่ลำพังคนเดียวในต่างโลก เจียงอวี่เฉิงรู้สึกเจ็บปวดในใจ
ได้เห็นเธอหลับสบายอย่างวางใจแบบนี้ เจียงอวี่เฉิงรู้สึกพึงพอใจมาก
เขารู้ม่านม่านแสงออก แล้วเดินไปที่ข้างเตียง ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มที่นูนขึ้นบนเตียงเบา ๆ
"เวินรั่ว ฉันซื้ออาหารเช้ามาด้วย ลุกมากินข้าวด้วยกัน"
ใต้ผ้าห่มมีเสียงฮึดฮักดังขึ้น เจียงอวี่เฉิงออกแรงเพิ่มนิดหนึ่ง ดึงผ้าห่มลง
จากนั้น เขาก็เห็นศีรษะที่ถูกห่อหุ้มอยู่ข้างใน
ไม่ใช่เส้นผมสีขาวกับหูจิ้งจอกแบบเมื่อก่อน สิ่งที่เข้ามาในสายตาคือเส้นผมสีดำที่เรียบลื่น
ใบหน้าของคนหลับไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยน แต่หูกับหางที่เป็นสัญลักษณ์ของการกลายเป็นปีศาจหายไปหมดสิ้น