เหวินเหรินไป๋อีไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน รูปลักษณ์ที่เคยแสดงให้เห็นก็คือผมสีหิมะยาวสยายกับชุดยาว ดูเฉื่อยชาแต่องอาจในแบบของตัวเอง
แต่วันนี้ ในฐานะที่เป็นแม่ของเวินเหรินชีชีที่มาเยือนถึงบ้าน เธอก็ยังตั้งใจแปลงร่างออกมาในอีกหน้าตาหนึ่ง
ยังคงเป็นผมสีหิมะเช่นเดิม แต่เส้นผมยาวที่เคยปล่อยสยายตอนนี้ถูกม้วนขึ้นเป็นจุกอย่างตั้งใจ บวกกับชุดกี่เพ้าเข้ารูปอันประณีต ทำให้ทั้งตัวตนของเธอแลดูสูงศักดิ์และสง่างาม
สิ่งที่ทำให้เวินเหรินชีชีแปลกใจไม่ใช่แค่ที่แม่ออกจากบ้านไปเมื่อคืนแต่กลับมาเยือนโดยเจาะจงในวันนี้ แต่ยังรวมถึงใบหน้าของเธอที่แปลงร่างให้ปรากฏร่องรอยแห่งกาลเวลาอย่างชัดเจนด้วย
แม้ภายนอกจะยังดูเป็นสาวสวยสง่างามที่ถูกกาลเวลาขัดเกลา แต่คิ้วและดวงตาก็ยังพอมองออกว่ามีอายุ
อย่างน้อยรูปลักษณ์แบบนี้ของเธอเมื่อยืนอยู่เคียงข้างเวินเหรินชีชี ก็เหมือนแม่ลูกจริง ๆ
เวินเหรินชีชีเห็นเธอเป็นครั้งแรก ปลายจมูกก็รู้สึกเสี้ยนซนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นึกย้อนไปตอนที่เหวินเหรินไป๋อีเห็นเธอตั้งใจแปลงร่างให้อายุมากขึ้นยี่สิบปีเพื่อเจียงอวี่เฉิงครั้งแรก แววตาของแม่เต็มไปด้วยความรังเกียจและหมั่นไส้
แม่รู้สึกว่าสิ่งที่เธอทำคือการทำให้เกล็ดปีศาจแห่งตระกูลเหวินเหรินต้องเสื่อมเสีย
แต่แล้วแม่ที่ทั้งชีวิตต้องรักษารูปลักษณ์ให้สวยงามที่สุดเสมอ กลับยอมให้ตัวเอง 'แก่' ลงในสายตาคนอื่น เพื่อให้เข้ากับลูกสาวที่ตั้งใจ 'แก่' ไว้แบบเดียวกัน
"มองอะไรของแกแบบนั้น?"
เหวินเหรินไป๋อีชำเลืองมองเวินเหรินชีชีที่ปลายจมูกแดงก่ำอยู่ตรงหน้า ก่อนขมับตาใส่เธออย่างสง่างาม "ยังไม่เชิญฉันเข้าไปอีกเหรอ?"