ก่อนที่เจียงสวี่สวี่จะเข้าศึกษาที่สถาบันลัทธิเต๋าเมืองไห่ เซี่ยอวิ๋นหลี่คือคนที่ในสถาบันลัทธิเต๋าไม่มีใครกล้าแหย่โดยง่าย
โดยปกติมีแต่เขาจะสั่งสอนคนอื่น ไม่มีทางที่ใครจะมากลั่นแกล้งเขา
อย่างน้อยในสายตาของเจียงสวี่สวี่ เขาก็ไม่เคยต้องกังวลเลยแม้แต่นิดเดียว
ทางนั้นเซี่ยอวิ๋นหลี่กับชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ ตลอดทางไม่พูดกันสักคำ
กระทั่งรถจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง ชายวัยกลางคนถึงเอ่ยขึ้นเมื่อกำลังจะก้าวเข้าประตู
"เจอพ่อแล้วให้อารมณ์นุ่มลงหน่อย อย่าไปเปิงเปียใส่เขาอีก"
เซี่ยอวิ๋นหลี่มองเขาหนึ่งครั้ง แต่ไม่ตอบรับ แล้วเดินตรงเข้าไปข้างใน
เดินผ่านฉากบังหน้าบ้านเข้าไปข้างใน เป็นสวนหลังบ้านสไตล์จีนอันเก่าแก่สง่างาม ทั้งที่เป็นฤดูหนาว แต่ในสวนกลับไม่มีร่องรอยของใบไม้ร่วง ทุกซอกทุกมุมถูกทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน
ราวกับเจ้าของบ้านหลังนี้ทั้งปี่
เซี่ยอวิ๋นหลี่เดินตรงไปยังห้องโถงกลาง เซี่ยเหวยเชิ่น ประมุขตระกูลเซี่ย นั่งอยู่เบื้องหน้า อายุราว 50 ปี ใบหน้าแข็งกร้าวเย็นชาเหมือนเซี่ยอวิ๋นหลี่เป๊ะ
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ก็เพียงขยับเปลือกตาเล็กน้อย
"ใจนึงถึงจะกลับมาสักทีสินะ"
เซี่ยอวิ๋นหลี่ไม่เปลี่ยนสีหน้า พยักหน้าเบา ๆ ให้เซี่ยเหวยเชิ่นถือเป็นการทักทาย แล้วพูดตรงประเด็นทันที
"ผมกลับมาเอากระบี่ไม้ท้อของผม"
เซี่ยอวิ๋นหลี่มีกระบี่ไม้ท้อของตัวเอง ซึ่งพ่อส่งต่อให้เขาตอนอายุ 15
แต่ตอนนั้นที่เดินทางไปเมืองไห่ ไม่ได้พกมันไปด้วย
ต่อมาจึงใช้แต่กระบี่ไม้ท้อธรรมดา
สองครั้งที่เห็นเจียงสวี่สวี่ใช้กระบี่ไม้ท้อสังหารปีศาจร้ายในมณฑลผีกับผีเงา เขาก็สังเกตเห็นแล้วว่าการประลองด้วยมือเปล่าแบบที่ทำอยู่ทุกครั้งนั้นเสียเปรียบเอามาก ๆ