เมื่อเซี่ยอวิ๋นหลี่กลับมาถึงบ้านพัก เจียงสวี่สวี่และคณะกำลังยุ่งกับการเตรียมอาหารเย็นอยู่พอดี
เห็นเซี่ยอวิ๋นหลี่กลับมา ทุกคนต่างทำหน้าตกใจ
แม้จะบอกว่าไปแป๊บเดียวก็กลับ แต่ใครจะไปคิดว่าเขากลับมาจริง ๆ "แป๊บเดียวก็กลับ" ขนาดนี้
ก็นะ นั่นคือการกลับบ้านตัวเองของเขานี่นา
แม้จะไม่ค้างคืนที่นั่น แต่มื้อเย็นหนึ่งมื้อก็ควรจะกินก่อนไหม?
นี่ขนาดข้าวยังไม่ทันได้กิน ก็ถูกเตะก้นให้ออกมาแล้วเหรอ?
เซี่ยอวิ๋นหลี่สบตากับสายตาซับซ้อนและแปลก ๆ ของทุกคน แล้วมองโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารจัดเลิศ จึงนึกขึ้นได้ว่าถึงเวลาอาหารแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์กินข้าว จึงพูดแค่ประโยคเดียวว่า
"พวกนายกินเถอะ"
พูดจบก็เดินขึ้นชั้นสองตรงเข้าห้องที่ตัวเองเลือกไว้
ถูซิงจู๋กับคณะมองหน้ากัน หน้าตื่นตระหนก
"พี่เซี่ยจะไม่ได้โดนรังแกจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?"
ลู่หนานซิงกระซิบเบา ๆ "ไม่หรอกมั้ง? เขาดูเหมือนเดิมนะ"
"แกไม่เข้าใจผู้ชายหรอก"
ถูซิงจู๋ว่า "โดยเฉพาะพี่เซี่ยที่เป็นผู้ชายเรื่องมาก หนักเกียรติขนาดนี้"
ไป๋จู้ก็กระซิบตาม "เขา... เขาอารมณ์ดูตก ๆ เหมือนกันนะ"
ตกกว่าปกติ
เจียงสวี่สวี่คิดเล่น ๆ แล้วก็ลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นสองไปเลย
เหล่าหางเสือทันทีที่เห็นก็วิ่งตามไปติด ๆ
ตามไปถึงชั้นสอง เห็นเจียงสวี่สวี่เคาะประตูห้องของเซี่ยอวิ๋นหลี่ เปิดเจอหน้ากันแล้วก็ถามตรง ๆ เลยว่า
"นายโดนรังแกหรอ?"
เหล่าหางเสือด้านหลัง: ...
ไม่ใช่ ใครสอนแกให้ถามแบบนี้?
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เซี่ยอวิ๋นหลี่อึ้งแป๊บหนึ่ง แล้วก็ขยี้ตาใส่เธอเต็ม ๆ "นายคิดว่าเป็นไปได้เหรอ?"
"ก็ไม่ค่อยได้" เจียงสวี่สวี่ว่า "ถ้าไม่มีอะไร ก็ลงมากินข้าว"