มีคนที่แกล้งทำเป็นไม่รักลูกตัวเอง
และก็มีคนที่ไม่รักลูกตัวเองอย่างแท้จริง
อย่างน้อยสำหรับเสวยเหยา เขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรักเลย
บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจเคยให้เขาไปบ้าง แต่มีแค่เศษเสี้ยวเล็ก ๆ น้อยจนเขาลืมไปแล้วว่ามันรสชาติเป็นยังไง
เมื่อหลีทิงสืบเรื่องจนรู้ถึงอดีตของเสวยเหยา เขาก็อ้างชื่อกรมความมั่นคงลงมือจัดการมังกรตัวที่เคยรังแกมนุษย์ในตอนนั้นซะอย่างหนัก
เด็ดเกล็ดครึ่งตัว แล้วขังมันไว้ที่ถิ่นของตระกูลเป็นร้อยปี
แต่เรื่องพวกนี้ เสวยเหยาไม่รู้เลยสักนิด
ก็ต้องทิ้ง "เครื่องรำลึก" ไว้ให้ลูกหน่อยสิ
พอฟัง "ชีวิตในอดีต" ของเสวียนเซียวจบ ทั้งเวินเหรินชีชีและคนอื่น ๆ ต่างเงียบกริบ
เจียงสวี่สวี่รู้มาก่อนแล้วว่าเสวียนเซียวเป็นครึ่งปีศาจ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเขาถูกพ่อแม่ทอดทิ้งต่อเนื่องกัน ต้องเอาตัวรอดคนเดียวด้วยหน้าตาเด็กอายุสิบขวบมาหลายปี
ส่วนเจียวถูนั้นยิ่งได้ยินแล้วใจก็เป็นรสชาติอะไรก็ไม่รู้
ตัวเธอก็เป็นเด็กกำพร้า แม่ถูกวิถีแห่งสวรรค์ผ่าตายระหว่างกลายเป็นมังกร แต่อย่างน้อยตอนเด็กก็มีคนในตระกูลคอยดูแลเธอตลอด
นึกไม่ถึงว่าเสวยเหยาตอนเด็กจะลำบากขนาดนั้น
น่ารำคาญจริง ๆ ที่เขามีอารมณ์ฉิบหายอยู่ทุกวัน แถมยังเคยตบเธอซะอีก
"โถ ถ้ารู้งี้ตั้งแต่แรกก็คงไม่ไปคิดหนักกับเขาแล้ว"
เจียวถูบ่นพึมพำเสียงเบา
ฉู่เป่ยเฮ่อแค่ชำเลืองมองเธอ ไม่พูดอะไร
ส่วนเวินเหรินชีชี แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเวินจิ่วถึงรับเจ้าลูกมังกรครึ่งเหยาที่เกลียดชังเผ่ามังกรมาเลี้ยงไว้
แต่ความจริงคือ เขารับและเลี้ยงดูครึ่งเหยาสักตัวจริง ๆ
เหมือนนึกอะไรออก เวินเหรินชีชีจึงเอ่ยว่า
"จำได้ว่าเจ้าเสวยเหยาตัวนี้ออกมาประกาศว่าเป็นสายเลือดเหยาแท้ใช่ไหม?"