ฉู่เป่ยเฮ่อมองไปยังปี้ซี่เบื้องหน้าอย่างเงียบงัน
รู้ชัดว่ามันมีความมุ่งมั่นของมันเอง
แต่สิ่งนี้ไม่อาจแก้ปัญหาได้ถึงรากถึงโคน
ปี้ซี่สามารถปราบทะเลได้ ย่อมปราบสิ่งโสมมได้เช่นกัน แต่ก็เป็นเพียงการปราบจำใจ
คล้ายการผนึก กักขังสิ่งโสมมทั้งหมดไว้ภายในผนึก
ตราบใดที่ไม่กำจัดสิ่งโสมมให้หายไป มันก็ต้องปราบอยู่ใต้ท้องทะเลตลอดกาล
เพราะปี้ซี่เองไม่มีพลังที่จะชำระล้างสิ่งโสมม กระทั่งสิ่งโสมมอาจย้อนกลับมากัดกินร่างแท้ของมัน
นี่ก็คือสาเหตุที่ร่างแท้ของปี้ซี่ได้รับบาดเจ็บมาก่อน
ตอนนี้มันเพิ่งฟื้นคืนได้อย่างฉิวเฉียด ฉู่เป่ยเฮ่อจึงไม่อาจฝากเรื่องคราวนี้ให้มันอีกได้
เรื่องนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ทำได้
เพราะมีเพียงเขา ที่สามารถชำระสิ่งโสมมทีละน้อยผ่านการปราบ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพวกกุ้ยอู้ตั้งเขาเป็นเป้าหมาย ถ้าเขาไม่ลงมือ พวกมันจะยอมปรากฏตัวง่าย ๆ อย่างไร
"ไม่ต้องหวนห้ามอีก"
ฉู่เป่ยเฮ่อพูดจบ ก็พลิกฝ่ามือเบา ๆ
เห็นอาณาเขตสกัดที่วาดไว้เดิมสั่นระริก แล้วก็ย้ายร่างแท้ของปี้ซี่ที่อยู่ในอาณาเขตออกไปข้างนอก
ปี้ซี่อึ้งไปครู่หนึ่ง หันหัวกลับพยายามจะพุ่งเข้าไปในอาณาเขตอีกครั้ง แต่อาณาเขตแสงสีทองนั้น หากปราศจากการอนุญาตของเจ้าของ ย่อมเข้าไปได้ยาก
ภายในอาณาเขต แสงสีทองรอบกายฉู่เป่ยเฮ่อค่อย ๆ กระจายลงสู่ผืนน้ำทะเล
ปี้ซี่ที่เดิมนิ่งดั่งภูเขากลับดูเหมือนจะหงุดหงิด สะบัดหางยาวลง ตูมใหญ่ปะทะผิวทะเลจนคลื่นยักษ์ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ
ทว่าทั้งหมดนี้ ไม่ส่งผลใด ๆ ต่อฉู่เป่ยเฮ่อในอาณาเขตแม้แต่น้อย
ปี้ซี่เห็นดังนั้น ยังจะหวนห้ามอีก แต่แล้วดวงตาก็หรี่ลงทันที เหมือนสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง หางยักษ์ฟาดลงไปยังก้นทะเลจุดหนึ่งอย่างหนักหน่วง พร้อมเสียงตวาดต่ำของมัน