แสงตาสั่นไหว หัวใจที่ถืออยู่ก็เหมือนลงมาแตะพื้นในพริบตา
เหวินเหรินชีชีรู้สึกจมูกร้อนผ่าวขึ้นมา แต่สุดท้ายก็ยังอดกลั้นได้ทัน ไม่ปล่อยน้ำตาร่วงต่อหน้าคนอื่น
แม้จะไม่ได้พูดว่าช่วยได้แน่นอน แต่อย่างน้อยครั้งนี้ เธอยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับเธอกับสวี่สวี่
แค่นี้ก็พอแล้ว
ทางโน้นผู้อาวุโสในตระกูลฟังออกเช่นกันว่าเหวินเหรินไป๋อีเลือกอะไร คนหนึ่งยังจะเปิดปากห้ามปราม แต่ชิวกวงผู้นำกลับยกมือห้ามเอาไว้
คำที่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว ราชินีจิ้งจอกเลือกไปแล้ว คนชราอย่างพวกเขาก็ไม่อาจบังคับขัดขวางมากเกินไปได้
ผ่านเรื่องครั้งนี้ ชิวกวงก็เพิ่งรู้ตัวบ้างว่าตัวเองและผู้อาวุโสอีกหลายคนยังติดความคิดที่ล้าหลังอยู่บ้าง
บางที……
พวกเขาก็ควรลองไว้ใจเหล่าปีศาจน้อยรุ่นใหม่ดูบ้างแล้ว
อายุยังน้อยก็จริง แต่หลังเรื่องครั้งนี้ ทุกคนในตระกูลก็ต้องยอมรับว่า เทียบกับคนชราอย่างพวกเขา เหล่านั้นยังมีความเป็นไปได้อันไม่สิ้นสุด
คิดแจ่มชัดเช่นนั้นแล้ว ผู้อาวุโสชิวกวงก็ผ่อนปรนยอมรับอย่างฉะฉาน
“เรื่องในตระกูลมีพวกเราคนชราไม่กี่คนนี่รับผิดชอบ นางไปได้ตามสบาย”
เหวินเหรินไป๋อีเลิกคิ้วมองชิวกวงตรงหน้านาน แล้วจึงพยักหน้า
“งั้นดินแดนตระกูลก็ฝากไว้กับพวกเจ้า”
เหวินเหรินไป๋อีกับเหวินเหรินชีชีบอกจะไปก็ไปทันที แต่ก่อนออกเดินทาง เหวินเหรินไป๋เสวี่ยที่หายไปตลอดก็เดินเข้ามา
เธอเดินเข้ามาแล้วพูดขึ้นลอย ๆ ไม่มีหัวไม่มีหางว่า
“สวี่สวี่ก็คือสวี่สวี่ ไม่ต้องไปสนว่าคนอื่นจะพูดอะไร นายต้องเลือกเธอ”