เจียงสวี่สวี่มองไปที่ฉู่เป่ยเฮ่อตรงหน้า ดวงตาคล้ายผลแอปริคอตมีแววอารมณ์ที่มองไม่ออก นานแล้วเธอจึงเงียบลงแล้วเอ่ยถาม
“ตลอดมานายย้ำกับฉันว่านายไม่ใช่เขา ถ้านายไม่ใช่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงยืนยันให้ฉันรับมันกลับมาใหม่”
ดวงตาของฉู่เป่ยเฮ่อหดตัวเล็กน้อย เขาเพียงตอบว่า
“นั่นเป็นสิ่งที่เขาให้เธอไว้ ฉันเคยบอกแล้วว่าของที่ให้เธอไว้ ฉันจะไม่เอาคืน”
“ฉันก็เคยบอกไปแล้วว่าไม่เอาแล้ว”
น้ำเสียงของเธอเรียบจนฟังไม่ออกเลยว่ามีการโกรธเกรี้ยวแอบแฝง เหมือนตอนที่เธอพูดว่าไม่เอาในวันนั้น เด็ดเดี่ยว และไม่เคยหันกลับมา
ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่สบายใจในใจของฉู่เป่ยเฮ่อก็ซัดสาดมาอีกครั้ง
เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร
เพราะเขารู้ว่าเหตุผลจริง ๆ ไม่ใช่สิ่งนี้
ความจริงแล้ว เขาเองก็ไม่รู้คำตอบของคำถามนี้เหมือนกัน
หัวใจที่เป็นของเขาโดยกำเนิด กลับมีอุณหภูมิของอีกคนติดอยู่เพราะเคยอยู่กับเธอ
แม้จะกลับคืนมาที่ตัวเขาแล้ว ก็ยังรู้สึกเหมือนขาดหายอะไรไป
ดังนั้นเขาจึงอยากคืนมันกลับให้เธอ
เขาคิดว่า อยากให้ครึ่งหัวใจนั้นได้หยุดนิ่งลงเสียที
เจียงสวี่สวี่เห็นว่าเขาไม่เปิดปากอีก เปลือกตาเธอต่ำลงเล็กน้อย แล้วเปิดปากขึ้นมาอีกครั้ง แต่กลับพูดว่า
“ฉันจะไม่ฟาดสายฟ้าใส่นายอีกแล้ว”
เธอพูดว่า
“ไม่ใช่เพราะตอนนี้นายเป็นเขา แต่เพราะนายคือเส้นมังกรผู้พิทักษ์ชาติ ในฐานะสมาชิกของหน่วยงานความปลอดภัย ฉันไม่อนุญาต และจะไม่ทำอะไรที่ทำร้ายนาย”
เมื่อเธอเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญเหมือนคนอื่นสำหรับเขา
งั้นเธอก็ทำให้เขาเป็นแบบเดียวกับที่คนอื่นมองได้เหมือนกัน
จากนี้ไปในสายตาเธอ เขาก็เป็นเพียงเส้นมังกรที่เธอกับคนทุกคนต้องร่วมกันปกป้องเท่านั้น
ไม่ใช่ฉู่เป่ยเฮ่ออีกต่อไป
แสงสุดท้ายของแสงอาทิตย์อัสดงจางหายไปเร็ว ทะเลสีชมพูที่เคยถูกย้อมสีก็ค่อย ๆ สูญสิ้นสีสันวิบวับ ค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพเดิม