ที่ถามอย่างนั้น เพราะหลายปีก่อนเคยมีอาจารย์นอกรีตลงมาริดรัดเพื่อช่วงชิงเกล็ดป้องกันดวงใจจากเผ่าเงียนเหรินมาแล้ว
เว่ยไห่ชิงกับพวกพ้องรู้ดีว่าสิ่งที่เจียงสวี่สวี่และคณะทำอยู่ตอนนี้ ล้วนเพื่อพวกเผ่าเงียนเหรินของพวกเขา และเพื่อเหล่าผู้อาศัยในทะเลนับไม่ถ้วนของแผ่นน้ำหวากั๋ว
พวกเขาไม่เข้าใจเรื่องอาเรย์เวทอะไรเลย ช่วยอะไรไม่ได้ สิ่งเดียวที่ช่วยได้ก็คือตัวของพวกเขาเอง
ฝ่ายตระกูลโจวได้ยินเรื่องเกล็ดป้องกันดวงใจก็ตาลุกวาวขึ้นทันที เพราะนักพรตที่เชี่ยวชาญด้านสิ่งประดิษฐ์เวท ไม่มีใครไม่หวั่นไหวกับของแบบนี้
แต่ก็แค่ตาลุกวาวชั่วขณะ อีกไม่นานสีหน้าก็เคร่งเครียดตาม
"แม้จะได้ แต่พวกนายคิดดีแล้วนะ เมื่อลอกเกล็ดป้องกันดวงใจออกไป พลังการบำเพ็ญของพวกนายจะเสียหายหนักแน่"
แม้ไม่ถึงกับเป็นถึงชีวิต แต่ก็เท่ากับเสียสิ่งสำคัญที่สุดอีกชิ้นที่คุ้มกันตัวเองไป
มาแต่โบราณ ไม่มีเงียนเหรินสักคนที่ไม่ให้ความสำคัญกับเกล็ดป้องกันดวงใจของตัวเอง
คนที่ตามเว่ยไห่ชิงมาส่วนใหญ่เป็นรุ่นเยาว์ของเผ่าเงียนเหริน พอได้ยินตระกูลโจวพูดแบบนั้น ถึงจะกลัวและตึงเครียดบ้าง แต่ใบหน้าก็ยังแสดงความมั่นคงแน่วแน่
อย่างเว่ยไห่ชิงกับโจวฉีสือ สีหน้าก็มั่นคงยิ่งกว่า
"คิดแล้ว"
พวกเขากล่าว
"ทะเลแห่งนี้คือแผ่นน้ำที่บรรพบุรุษของเผ่าเราอาศัยมานับพันปี เพื่อปกป้องแผ่นน้ำนี้ เราก็ควรทำในสิ่งที่ทำได้ สมทบกำลังหนึ่ง"
"ใช่! ทุกคนไม่เสียดาย!"
เหล่าเงียนเหรินหนุ่มสาวตะโกนกันดังลั่น เว่ยไห่ชิงถึงกับเริ่มลงมือจะลอกเกล็ดป้องกันดวงใจของตัวเอง แต่วินาทีต่อมา คลื่นยักษ์ลูกหนึ่งก็ซัดเข้ามา