เจียงจ้านสั่งทำนาฬิกาข้อมือให้เจียงฮั่นหนึ่งเรือน
ทั้งหน้าปัดและสายนาฬิกาเขาออกแบบและคัดตัวอย่างด้วยตัวเอง เจียงฮั่นรับมาแล้วสวมทันทีในวันเดียวกัน
แม้จะทำหน้านิ่งเรียบร้อยคุมอารมณ์ได้ดี แต่ที่พลิกดูเวลาทุก 10 นาทีนี่ คนโง่ยังเห็นชัดว่าเขากำลังอวด
กระทั่งแอบถามเจียงสวี่สวี่ว่ามีเครื่องรางคุ้มภัยแบบที่ใช้ปกป้องของไหม
เขากลัวนาฬิกาจะบวบชำรุด
เจียงสวี่สวี่มองเขาด้วยสายตาที่ยากจะบรรยาย แล้วถามกลับว่า
“ปี้ซี่ นายง้อได้แล้วยัง”
เจียงฮั่น: …
เมื่อกี้ยังตัดสินใจเด็ดขาดบอกว่าไม่เอามันแล้ว นี่จะกลับไปง้อใหม่…หึ ปี้ซี่ก็มีอารมณ์ของมันบ้างเหมือนกัน
เมื่อรู้ว่าเจียงสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อกำลังจะไปหมู่บ้านโบราณวัตถุ เจียงฮั่นกับคนอื่นก็ไม่ต่ออยู่ต่อ วันรุ่งขึ้นก็เตรียมพากันเดินทางกลับเมืองไห่
ที่เจียงฮั่นเดินทางมาครั้งนี้ก็เพื่อพาเจียงซู่กับปี้ซี่กลับเท่านั้น ตอนนี้ไม่แค่สำเร็จตามวัตถุประสงค์ ยังได้รางวัลฟุ้งซ่านเป็นเหมืองหยกกับของขวัญของเจียงจ้านอีกด้วย
เจียงฮั่นรู้สึกว่าครั้งนี้กำไรล้นเหลือแล้ว
ก่อนออกเดินทาง เจียงสวี่สวี่ไม่ได้ตั้งใจจะไปส่งถึงสนามบินด้วยตัวเอง
ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว อีกทั้งทั้งสามคนกลับมีรถเฉพาะกับเครื่องบินส่วนตัวรับส่ง จริง ๆ เธอไม่จำเป็นต้องคอยกังวล และเธอก็ไม่ใช่คนที่ใจดีถึงขั้นไปส่งถึงสนามบินอยู่แล้ว
เจียงซู่กับทั้งสามก็รู้ดี จึงไม่มีข้อคิดเห็น แต่ใครจะไปคิดว่าเหวินเหรินไป๋เสวี่ยก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ อ้างว่าในฐานะป้าฝ่ายตรงข้าม เธอขอไปแทนเจียงสวี่สวี่หนึ่งเที่ยว