กลางย่านธุรกิจที่คับคั่ง บังเกิดภาพวิรุฬห์ที่หาดูยากขึ้นชั่วคน
เซี่ยหมีผู้โพกผ้าเช็ดหัวกำลังโชว์กลยุทธ์กลืนดาบ พ่นไฟ และเหวี่ยงท่อไฟให้ฝูงชนที่มาดูดักคอได้เพลิดเพลิน
ฝูงชนตบมือปรบมือกันสนั่น
“เยี่ยม!! เยี่ยมมาก!!”
“นาน ๆ ทีจะได้เห็นโชว์ข้างถนนสุดมันขนาดนี้! ยังมีท่าไหนอีก โชว์มาให้หมด! ให้พวกเราได้ดูกันให้เต็มตา!”
“ใช่! ให้พวกเราดูกันทุกคน!”
เมื่อเห็นความฮึกเหิมของฝูงชนถูกปลุกขึ้นจนสุดแล้ว เซี่ยหมีก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ชักหมัดเหล็กยักษ์ขึ้นมาตะครุบไว้
“งั้นขอโชว์ทุบหินกลางอกเลยและกัน!”
“ท่านเสิ่นน้อย เข้าท่า!”
เสิ่นเยว่ชิงก็เชื่อฟังสุด ๆ นอนลงไปเฉย ๆ โดยมีก้อนหินยักษ์กว้างเท่าคนสองคนวางอยู่บนอก ตาแข็งแล้วดูเหมือนจะถูกทับตายได้ทุกเมื่อ
เซี่ยหมีส่งเสียง “เฮ้ย!” แล้วชูหมัดเหล็กขึ้นสูง กระหน่ำกระหน่ำหมัดอย่างอาการจัดเต็ม
ไล่ปิงเสวียนที่ยืนมองฉากนี้ผ่านหน้าต่างร้านอาหารถึงกับตาค้าง
“เอ๊ะ?”
นี่มันงานของมนุษย์เหรอเนี่ย?
“ถ้าหมัดนี้ลงไป โอกาสที่คุณเสิ่นจะถูกทับตายเป็นเท่าไหร่ดีหนอ” อวี่จินเช่อตรงนั้นแง่งแง่คิดอย่างจริงจัง
ขณะที่ไล่ปิงเสวียนกำลังลังเลว่าจะเข้าไปขวางความเพี้ยนทั้งหมดนี้ดีไหม เซี่ยหมีก็กระแทกหมัดเหล็กลงมาเสียแล้ว
เปรี้ยง!!
ก้อนหินยักษ์บนตัวเสิ่นเยว่ชิงแตกกระจายเป็นสองซีก ร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
ทุกคนถึงกับตาค้าง แล้วยิ่งปรบมือกันดังกว่าเดิม
“เยี่ยม!! เยี่ยมสุด ๆ!!!”