สัญชาตญาณบอกเซี่ยหมีว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้น
นางเลยล้มเลิกความคิดที่จะเรียกชื่อสวี่ชวงหรงตรง ๆ เดินเข้าไปอยากเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรกันแน่
แต่กลับแผดเผาสติอีกฝ่ายตอนที่กำลังจะเดินไปถึงหลังสวี่ชวงหรง
สวี่ชวงหรงที่ตื่นจากภวังค์รีบลุกขึ้นยืน หันตัวกลับพร้อมหยิบของในมือแอบไว้ข้างหลังอย่างงุมง่าม แล้วยิ้มให้เซี่ยหมี
“คุณครูเซี่ย เดินทำไมเงียบเชียบแบบนี้ ตกใจหมดสติเลย”
เซี่ยหมีแอบชำเลืองมองมือที่ซ่อนอยู่หลังตัวของอีกฝ่ายอย่างไม่ให้ใครสังเกต “คุณหนูไหล่บอกว่าหาไม่เจอเลย เลยให้ฉันช่วยตามหา คุณนี่กำลังดูอะไรอยู่ เข้มข้นซะขนาดนี้?”
“แค่เจอของอะไรน่าสนใจน่ะสิ” สวี่ชวงหรงยิ้ม พูดไปก้าวไป แวะวนข้ามตัวเซี่ยหมีไปเดินหนีออกประตูอย่างรวดเร็ว
ระหว่างนั้นเอง นางยังคงเก็บของในมือไว้ในมุมที่เซี่ยหมีมองไม่เห็นตลอด
“ถ้าคุณหนูไหล่หาฉัน งั้นฉันไปก่อนนะ”
“……”
เซี่ยหมีขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่พูดอะไร แค่หลังจากสวี่ชวงหรงไปแล้ว ก็หันไปมองตำแหน่งที่อีกฝ่ายนั่งยองอยู่เมื่อครู่
นี่คือห้องเก็บของ วางของอุประกอบซุกซนเต็มไปหมด มีแม้กระทั่งตู้หนังสือเก่าที่กึ่งล้มพิงกำแพงเอียงหลังแล้งหน้า ดูท่าจะพังกระจุยได้ทุกเมื่อ
หนังสือบนตู้ส่วนใหญ่ฝุ่นจับเหลืองซีด บางเล่มกระดาษถูกแมลงกัดแทะจนเสียหาย เห็นแวบแรกก็รู้ว่าอายุยาวนานแค่ไหน
เมื่อครู่ตอนที่นางอยู่หลังสวี่ชวงหรง ได้ยินเสียงสางหนังสือดังขึ้นมาเหมือนอย่างนั้น