ชิวเฉิงเยี่ยที่ปากดีบอกว่าในอึมีพิษ เกือบโดนซัดจนอึกระเด็นออกมา ถึงได้ยอมสงบปากสงบคำ
หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ ทุกคนได้พักผ่อนกันสักพักในห้องที่เพิ่งเก็บกวาดออกมา
ช่วงบ่ายจึงเริ่มเข้าสู่ภารกิจออกไปหาอาหารอย่างเป็นทางการ
“งั้นแบ่งเป็นสองกลุ่มนะ กลุ่มนึงไปที่โรงเรือนเลี้ยงสัตว์ดู อีกกลุ่มไปเก็บผลไม้ที่หลังเขา พอกลับมาก็ไปแวะร้านชำดูว่ามีข้าวแป้งขายไหม”
เซี่ยหมีพูดจบ สวี่ชวงหรงก็สูดปากฮือเบา ๆ
เธอวางมือข้างหนึ่งพิงกำแพง อีกมือกำท้องไว้ ใบหน้าซีดขาวจนน่าใจหาย “ฉันปวดท้องนิดหน่อย คงไปไม่ไหวแล้ว…”
เซี่ยหมีนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “งั้นอยู่บ้านพักเถอะ เดี๋ยวไปขอยากับทีมงานมากิน”
สวี่ชวงหรงยิ้มบาง ๆ ทั้งริมฝีปากซีด แล้วพิงกำแพงเดินโซเซกลับเข้าห้องไป
เซี่ยหมีมองแผ่นหลังของเธออย่างครุ่นคิด
ในต้นฉบับไม่เคยบอกเลยว่าสวี่ชวงหรงท้องไม่ดี
……
ในที่สุด กลุ่มโรงเรือนเลี้ยงสัตว์ก็ได้แก่ เซี่ยหมี เสิ่นเยว่ชิง ชิวเฉิงเยี่ย และหลิ่วว่อซิง ส่วนกลุ่มเก็บผลไม้หลังเขาได้แก่ ไล่ปิงเสวียน เซียวจิ่งซี และอวี่จินเช่อ
เหตุผลการแบ่งกลุ่มก็ง่ายมาก
เพราะเคยมีประสบการณ์กวาดล้างคอกหมูมาก่อน ไล่ปิงเสวียนกับพวกเลยเกิดฝันร้ายสุด ๆ กับคำว่า “โรงเรือนเลี้ยงสัตว์”
หลิ่วว่อซิงเห็นอย่างนั้นจึงอาสาไปโรงเรือนเลี้ยงสัตว์เอง ชิวเฉิงเยี่ยก็เหมือนหนึบที่แปะแล้วไม่ยอมหลุด บังคับให้ต้องตามไปด้วย
ส่วนเซี่ยหมีกับเสิ่นเยว่ชิงไม่ต้องพูดถึง ทั้งคู่คือกองกำลังหลักในการจับสัตว์ปีก ถ้าไม่ไปก็ไม่มีมารยาทแล้ว