สวี่ชวงหรงรู้สึกว่าตัวเองต้องโดนเซี่ยหมีทำให้โกรธจนสมองเลอะเทอะไปแล้วแน่
สายรัดของทั้งสี่ทีมก็เป็นแบบเดียวกันหมด ไม่ได้มีการกำหนดเลยว่าสายไหนเป็นของทีมไหนโดยเฉพาะ
แล้วเธอจะไล่ตามหาสายรัดของเซี่ยหมีเพื่อเอาคืนทำไมกัน? ของที่ยึดมาจากทีมของหลิ่วว่อซิงก็ใช้ได้พอดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
เธอจึงเรียกวีจินเช่อที่กำลังไล่ต้อนไล่ปิงเสวียนกับชิวเฉิงเยี่ยให้กลับมา แล้วผูกสายรัดกลับเข้าที่มือของทั้งสองคนใหม่
“แบบนี้คงได้แล้วใช่ไหม?”
ผูกสายรัดเสร็จ สวี่ชวงหรงหันไปมองพีดีที่ยืนอยู่ข้างตัว
พีดี: “สายรัดสวมกลับแล้ว ฟื้นฟูการสะสมคะแนน”
เป็นอย่างที่คิด
สวี่ชวงหรงโล่งใจ แล้วบอกวีจินเช่อว่า “ต่อไปปล่อยให้พวกมันตีกันไป เราแค่ไปทำภารกิจเพื่อเอาความได้เปรียบกลับคืนมา...”
“อันนี้มันอะไร?”
เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหลังทั้งคู่อย่างกะทันหัน
สวี่ชวงหรงหันกลับไป ก็เห็นเซี่ยหมีที่ตามไล่มาทั้งถนนแทบไม่เห็นแม้แต่เงา
ตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าแบบมีตัวตน มือยังจับอยู่บนสายรัดของทั้งสอง
สวี่ชวงหรง: “......?”
เธอรู้สึกได้ถึงลางร้าย
วินาทีถัดมา ลางร้ายก็เป็นจริง
เซี่ยหมีเป่าปังเดียวรื้อสายรัดที่เธอเพิ่งผูกกลับเข้าไป แล้วโอบไหล่เสิ่นเยว่ชิงวิ่งบ้าบอไปตามแต่ใจ
แม้แต่สวี่ชวงหรงผู้เชี่ยวชาญการควบคุมอารมณ์ที่สุดก็ยังกดอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ในตอนนี้
“เซี่ยหมี!!!”
[หิมะโปรยปราย~ ลมเหนือพัดสะท้าน~]