เซี่ยหมีขบตาขมวดลงอย่างช้า ๆ มองอวี่จินเช่อที่แววตาเต็มไปด้วยการกุแผน แถมยังมีท่าว่าชนะขาด ก่อนสะบัดหัวเราะเย็นออกมาหนึ่งครั้ง
“อ่อนเวอร์”
นางไม่ใช่พวกที่จะถูกจับมือง่าย ๆ หรอกนะ
ภายใต้สายตาของอวี่จินเช่อที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากมั่นใจเป็นตกตะลึง เซี่ยหมีกระชากเชือกที่พันเอวออกในพริบตา หลุดพ้นจากการรัดกุม
แล้วหันหลังวิ่งมุ่งไปยังเส้นชัยของอวี่จินเช่อ
เงื่อนไขชัยชนะของการแข่งชักเรือนี้คือต้องวิ่งไปถึงเส้นชัยเฉพาะตัวของตัวเอง
ส่วนเส้นชัยนั้นทีมงานเอากาวเทปมาแปะไว้
ดังนั้น……
‘เสี้ยวด—’
เซี่ยหมีรื้อเทปเส้นชัยของอวี่จินเช่อให้หมด แล้วพุ่งตัววิ่งรอบข้างอย่างคลั่ง ผ่านตรงไหน เส้นชัยตรงนั้นรอดไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว
‘เสี้ยวด! เสี้ยวด! เสี้ยวด! เสี้ยวด! เสี้ยวด! เสี้ยวด!’
ไม่มีใครรอด!
คนอื่นทั้งหลายยังกัดฟันดึงเชือกกันสุดชีวิตอยู่เลย พอเห็นท่าทางของเซี่ยหมีก็แทบลูกตาโตหลุดกระบอก
เห็นเซี่ยหมีม้วนเทปที่เก็บมาได้ทั้ง 7 เส้นขึ้นเป็นก้อน แล้วโยนก้อนเทปขึ้นฟ้าอย่างคล่องแคล่ว ทันทีที่ก้อนเทปตกลงมาก็เหวี่ยงขาถีบกระแทกเข้าไปเต็ม ๆ
“ไปเลยยย!”
‘ฟิ้วว—’
ก้อนเทปพาดโค้งบนอากาศเป็นวงพาราโบลาอันงดงาม แล้วพุ่งโดนหัวผู้กำกับหนิวที่มองตาค้างอยู่แล้วเข้าอย่างเป๊ะ ๆ ไม่พลาดแม้แต่นิด
เซี่ยหมีเมื่อกี้จึงกลับมายืนตำแหน่งเดิมของตัวเองแล้วสวมเชือกคล้องตัว ระหว่างที่ทุกคนยังมึนงง เธอย่อสะโพกลงตั้งหลัก กัดฟันแน่น ระเบิดพลังทั้งร่างออกมา
“อาาาาาาาาาาาา!!!”
เสียงกรีดร้องและเสียงตกใจดังระงมต่อเนื่องกันไป
“โอ้มากก!”
“หา?”
“เดี๋ยวก่อน—”
“โธ่เว้ย!”
“มันไม่ใช่แบบนี้สิ!!!”