[โอ้โห ครูหวังเซี่ยสุดยอดจริง ๆ]
[เรื่อง“ครูเซี่ย นางสุภาพสกุลอะไร”“ไม่สุภาพครับ สกุลหวัง”แบบนี้คนถามกล้าถาม คนตอบก็กล้าตอบจริง ๆ]
[ดูท่าทางพิธีกรจะดีใจมาก แต่ใจเย็นไว้ก่อนเถอะ]
[วันนี้ผู้ชมตรงนี้เข้ามาถูกที่แล้ว]
“เตรียมตบหน้าเขาให้นิ่มเลย” เซี่ยหมีหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูด
พิธีกรงงไปเสี้ยวหนึ่ง รีบเงยหน้ามองลงไปที่ผู้ชมด้วยสัญชาตญาณ “หะ? จะ...จะตบหน้าใครเหรอครับ?”
นี่ไม่ใช่เวทีแข่งร้องเพลงหรอกนะ ทำไมถึงมานัดเคลียร์กันบนเวทีได้แบบนี้?
“ขอโทษค่ะ พูดไม่ชัด เพลงที่หนูจะร้องคือ“เตรียมตบหน้าเขาให้นิ่ม”ค่ะ” เซี่ยหมีเสริม
พิธีกรถึงกับอ๋อ รีบเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “อ๋อออ แบบนั้นเอง แบบนั้นเอง...”
ไม่ใช่ความผิดเขาหรอกที่ตกใจขนาดนั้น
รายการนั้นเขาก็เคยดู มีชื่อเรื่องมากในเรื่องความบ้าคลั่งระดับตำนานบวกกับสังเวียนนักสู้
ตลอดรายการไม่มีใครยอมใคร จุดขายคือทั้งทีมงานและแขกรับเชิญไม่ต้องเหลือชีวิตไว้หรอก
และที่ดังที่สุดในนั้นก็คือเรื่องราวความแค้นเก่าของเซี่ยหมีกับเซียวจิ่งซี
เซี่ยหมีเกลียดเซียวจิ่งซีแค่ไหน แม้แต่คนที่ไม่เคยดูรายการก็ยังรู้จักกันบ้าง
วันนี้เขาบังเอิญเห็นเซียวจิ่งซีอยู่ในงานด้วย... ก็เลยยากจะไม่มีความคิดอะไรผุดขึ้นมา
[ทำพิธีกรพี่เค้าหน้าขาวซีดไปเป็นช่วงเป็นช่วง]
[ฮาฮาฮาฮาฮาพิธีกร: เผอิญคิดว่ามาเหยียบเวทีซะอีก]
[เพลงที่พี่หลาวจะร้องก็มีเอกลักษณ์ดีนะ ชั้นว่าจะร้องเพลงหวานซะอีก นี่มันก็เหมือนเดทนี่นา]