ออกจากจัตุรัสมาแล้ว ทั้งสองเดินเล่นไปตามริมแม่น้ำ ฝั่งนี้คนน้อยกว่ามาก สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมาจากริมน้ำ เย็นสบายสุดใจ
เซี่ยหมีสวมกำไลข้อมือให้เสิ่นเยว่ชิงอย่างตั้งใจ
กำไลสีทองอ่อนถูกสวมลงบนข้อมือขาวเนียนของชายหนุ่ม ของชิ้นที่แท้จริงไม่ได้แพงกลับดูมีค่าขึ้นมาทันตา
“ชอบไหม” เซี่ยหมีพอใจกับงานของตัวเอง จึงเงยหน้าขึ้นจะถามปฏิกิริยาของเสิ่นเยว่ชิง
เรื่องการจัดคุณค่าทางอารมณ์นี่ เสิ่นเยว่ชิงไม่เคยปล่อยให้ต่ำกว่าเต็มเป๊กเลย
“ชอบ เพราะนี่ไม่ใช่แค่ของขวัญจากคุณเซี่ย แต่ยังเป็นของที่คุณเซี่ยชนะมาให้ผมด้วย”
ปลายนิ้วเขาปูดเบา ๆ บนกำไลที่ข้อมือ มุมปากยกขึ้นตลอด “ผมจะเก็บไว้ตลอดไปเลย”
เซี่ยหมีมองเชือกเชือกดำที่คอเขา ก็หัวเราะออกมา
“เรื่องนี้เชื่อจริง”
ปกติเป็นเศรษฐีระดับซุปเปอร์ แต่กลับคอยเรียกน้ำย่อยอยู่กับหินแอมเบอร์ผูกเชือกดำสักเส้น
สิ่งนี้ทำให้เธอเชื่อสนิทใจว่าอนาคตเสิ่นเยว่ชิงจะสวมกำไลธรรมดาชิ้นนี้ ซึ่งร้านค้าจะแจกเป็นของรางวัลประจำการกินด้วย ไว้ที่มือตลอดไปอีกเช่นกัน
“ไม่ใช่ว่ามันมีฟังก์ชันเซนส์ต่อกันหรือไง ลองดิ”
นึกถึงจุดขายที่ว่า แม้รู้ว่าน่าจะโม้เอา แต่เซี่ยหมีก็เกิดอารมณ์อยากลอง ยื่นมือไปแตะตรงกำไลของตัวเอง
“รู้สึกไหม”
เสิ่นเยว่ชิงชูข้อมือขึ้นดูกลางแสงแดด “ไม่รู้สึก”
“งั้นลองใหม่ แบบนี้ล่ะ” เซี่ยหมีเคาะไล่จากต้นจนสุดรอบกำไล