สวี่ชวงหรงเองก็ไม่คิดว่าชิวเฉิงเยี่ยที่เป็นจ่ายแทงหัวแตกอย่างนี้จะกระโดดออกมาเอาเรื่องเสียเอง
เห็นทีท่าว่าสถานการณ์กำลังจะถูกเขาลากไปทางอื่น นางจึงต้องอธิบายด้วยความจำใจ “คุณชิว ผมไม่ได้มีเจตนาเหน็บแนมใคร ผมพูดถึงแต่ตัวเอง……”
“เถียงกันหน้าด้านต่อไปเลย ตอนนั้นคุณแหละที่แทะน้อยที่สุด ไม่สิ จำได้ว่าคุณแทบไม่ได้กินเลยด้วยซ้ำ! ตอนนี้มาอุตส่าหรือปลุกเรื่องเก่าอีก คิดจะให้ใครอายแทนคนอื่นหรือไงกัน?!”
ชิวเฉิงเยี่ยที่เหมือนโดนเหยียบหางไว้เลยไม่ยอมปล่อยผ่านง่าย ๆ
เซี่ยหมีเลยต้องรับหน้าที่ไกล่เกลี่ยเสียเอง “เอ๊ะ เอาใจเย็น ๆ หน่อยดิ แทะเปลือกไม้มันก็แค่เทคนิคอยู่รอดในป่าหนึ่งแบบนึง การอยู่รอดในป่ามันน่าอายตรงไหน สวี่ชวงหรง นี่แกยังเอาหน้าไม่ถึงเลยดอก ดูเซียวจิ่งซีซิ คนกินลูกเลี้ยงแกะนึงยังไม่พูดอะไรเลย”
เซียวจิ่งซีที่เมื่อก่อนเผลอกินลูกเลี้ยงแกะเพราะคิดว่าเป็นของประกอบฉาก “?”
อะไรกัน มาเปิดตัวถึงเขาได้ไง?
“เรื่องนี้เห็นแก่ตัว…… เอ๊ะ ไม่ใช่” หลิ่วว่อซิงผู้แบ่งแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานชัดเจน คิดแวบหนึ่งแล้วเขียนเลข 9 ลงบนป้ายให้คะแนน “น่าอายมากเลย”
[กินลูกเลี้ยงแกะงั้นเหรอ รอบนี้ยอมรับเลยว่าเซียวจิ่งซีชนะ]
[เซียวจิ่งซีนี่ขยับขึ้นยืนเสียแล้ว ไม่หวงแชมป์ไม่แย่งชิง แต่กลับคว้ามาได้ทั้งหมด]
[5555555 ชนะแบบนี้มันจะมีความสุขไหมเนี่ย]
ยังไม่ทันได้แม้แต่จะเปิดปากพูดอะไรก็ได้คะแนนสูงมาแล้ว เซียวจิ่งซีอ้าปากหวอดสักพัก สุดท้ายก็เก็บหน้ามุ่ยยอมปล่อยวาง ไม่ลุ้นอ้อนวอนอีกต่อไป