“ชิวเฉิงเยี่ยตัวจิ๋วแบบนี้ ไม่น่ากลัวเลย”
เซี่ยหมีก้าวออกไป ไม่แม้แต่จะหลบสายตาเต็มไปด้วยความเป็นปฏิปักษ์ของชิวเฉิงเยี่ย “พูดมาสิ จะแข่งแบบภายในกันยังไง”
“ถ้าเป็นการวิ่งแข่ง ก็ต้องแข่งกันที่ความเร็วสิ เรา……”
ชิวเฉิงเยี่ยพูดยังไม่จบ ทางนั้นผู้กำกับหนิวก็เริ่มรีบให้นักวิ่งคันแรกของทั้งสองทีมลงสนามเสียแล้ว
เซี่ยหมีก้าวยาวหนึ่งครั้งตามด้วยสไลด์เท้า เข้าประชิดเส้นสตาร์ทสำเร็จ
“คันแรกคือฉัน”
ชิวเฉิงเยี่ย “?”
เซี่ยหมีหันไปเขย่าไม้รับช่วงในมือให้เขาดู “เห็นไหมล่ะ ความเร็วพอหรือยัง”
ชิวเฉิงเยี่ย “……”
บ้าเอ้ย!
คันแรกทีมเอคือเซี่ยหมี คันแรกทีมบีคือสวี่ชวงหรง ทั้งสองยืนประจำเส้นสตาร์ทพร้อมรบเรียบร้อย ผู้กำกับหนิวเป่านกหวีด
วินาทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้น เซี่ยหมีก็ยกยอดขาสูงพุ่งทะยานออกไป เหมือนติดสกิลเร่งความเร็วมาในตัว ทางไหลเป็นประกายไฟพร่า รีดสวี่ชวงหรงหลุดไปครึ่งตัวทันที
สวี่ชวงหรงที่ตกลงไปขบขากริมแน่นวิ่งไล่ตาม พลางส่งสายตาเข้าประสานกับอวี่จินเช่อที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ให้ใครสังเกตเห็น
อวี่จินเช่อคือคันที่สองของทีมเอ ผู้ซึ่งกำลังจะรับไม้รับช่วงจากมือเซี่ยหมี
มุมปากเขาโค้งขึ้นน้อย ๆ พอได้รับสายตาจากสวี่ชวงหรงแล้ว เขาก็แกล้งมือลื่นหลุดเมื่อเซี่ยหมียื่นไม้รับช่วงมาให้
ไม้รับช่วงกระเด็นออกไปทันที วาดวงโค้งพาราโบลาอันงดงามกลางอากาศ
[จบแล้ว!!]
[ส่งไม้พลาด อันตรายสุด ๆ!]
[จริง ๆ คันที่สองอย่างอวี่จินเช่อก็วิ่งสู้คันที่สองฝั่งตรงข้ามอย่างเซียวจิ่งซีไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าเสียที่คันแรกวิ่งแซงมาไว้ด้วย ก็แพ้แน่นอน]