เช้าวันถัดมา ลู่เฟยตื่นขึ้นมาแล้วมองนาฬิกาที่ข้อมือ เป็นเวลาแปดโมงครึ่ง
หลับสนิทจริง ๆ ทั้งที่อยู่ในสถานที่ฝังศพใต้ดิน แถมยังกินข้าวนอนหลับได้อย่างสบายใจ ช่างใจกล้าเสียจริง
เมื่อคืนก่อนเข้านอน เขาไม่ได้เตรียมอาหารไว้ให้ภรรยากับน้องเมีย พอตื่นขึ้นมาทั้งสองคนก็ไม่ได้เรียกเขา
ตอนเช้า ซูจิ้งอี๋กับซูหว่านฉิงลุกขึ้นมา ทั้งยังไม่ได้หวีผมหรือล้างหน้า ก็ถือไฟฉายเริ่มเก็บของมีค่าเสียแล้ว
ทั้งคู่เคลื่อนไหวอย่างเบามือ กลัวว่าจะทำให้ลู่เฟยตื่น อยากให้เขานอนต่ออีกสักหน่อย
“ภรรยา หว่านฉิง มาล้างหน้าล้างตากันเร็ว”
ลู่เฟยพูดเสียงไม่ดังนัก แต่ทั้งสองก็ได้ยิน
เขาหยิบโต๊ะกับเก้าอี้ออกมา เตรียมน้ำล้างหน้าสองอ่างและอุปกรณ์อาบน้ำไว้ให้พร้อม
“พี่เขย ตื่นแล้วเหรอคะ?”
ซูหว่านฉิงหิ้วตะกร้าไว้ที่แขน วิ่งยิ้มเข้ามาหา
ภายในลานหินมืดสนิท แต่ทั้งสามคนต่างถือไฟฉายแรงสูง ส่องจนสว่างทั่วทั้งลาน
“ที่รัก ทำไมไม่หลับต่ออีกหน่อยล่ะ ฉันกับน้องเก็บของบนพื้นเกือบหมดแล้ว กะว่าจะให้คุณนอนต่ออีกสักพัก”
ซูจิ้งอี๋วางตะกร้าในมือลงข้างถุง แล้วเดินยิ้มมาหาลู่เฟย
“เมื่อวานเหนื่อยเกินไป เลยหลับยาวไปหน่อย หิวแย่แล้วล่ะสิ พวกคุณล้างหน้าล้างตาก่อน เดี๋ยวผมจัดอาหารให้”
“จริงสิ ที่รัก เช้านี้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซาลาเปา แล้วก็ผักดองกันดีไหม?”
ลู่เฟยรีบหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซาลาเปา และผักกาดดองจานเล็กออกจากมิติ วางไว้บนโต๊ะ
“ได้สิ ดีเลย ฉันกับน้องชอบของพวกนี้กันทั้งคู่”