ลู่เฟยหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมา 3 ถ้วย ฉีกซองเครื่องปรุงแล้วเทลงไป จากนั้นก็เทน้ำร้อนจากมิติใส่ ใช้ส้อมพลาสติกเล็ก ๆ กดฝาถ้วยไว้
“พี่เขย ในมิติของพี่ยังมีน้ำร้อนด้วยเหรอ? มหัศจรรย์จังเลย”
ซูหว่านฉิงมองลู่เฟยจัดการด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นน้ำร้อนปรากฏขึ้นมาแล้วถูกเทใส่ถ้วยบะหมี่ ซูหว่านฉิงก็อุทานด้วยความทึ่ง
“น้ำร้อนในมิติของพี่ก็มาจากหม้อใบใหญ่ในบังเกอร์ที่พวกเธอต้มนั่นแหละ ส่วนที่เหลือพี่เก็บเข้าไปไว้ในมิติ จะได้หยิบมาใช้เมื่อไรก็สะดวก”
“เวลาในมิติหยุดนิ่ง ของที่ใส่เข้าไปเป็นแบบไหน พอเอาออกมาก็ยังเป็นแบบนั้น ไม่ได้เสกของขึ้นมาได้เอง”
“ตอนพวกเธอล้างมือ พี่เติมน้ำร้อนลงไปในน้ำด้วย อากาศหนาวขนาดนี้ จะให้ล้างมือด้วยน้ำเย็นได้ยังไง”
ลู่เฟยนั่งลง ใช้ตะเกียบคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งขึ้นมากินไปพลางพูดไปพลาง
“พี่เขย ฉันอยากกินเนื้อมานานแล้ว พี่มีเนื้อวัวอร่อยขนาดนี้ ทำไมไม่เอาออกมาให้กินตั้งแต่แรกเล่า”
ซูหว่านฉิงหรี่ตา ค่อย ๆ กินเนื้อวัวทีละน้อย ปากก็ยังบ่นว่าลู่เฟยน่าจะเอาเนื้อออกมาให้กินเร็วกว่านี้
ลู่เฟยชงนมผงอีก 3 แก้ว แล้วส่งให้ซูจิ้งอี๋กับน้องภรรยา
“ร่างกายพวกเราอ่อนแอเกินไป กินของบำรุงมาก ๆ ทีเดียวไม่ได้ ต้องค่อย ๆ ฟื้นฟู เนื้อสัตว์ย่อยช้า กระเพาะของเราก็รับไหวไม่มาก”
“ไม่เห็นหรือว่าพี่เองยังไม่ได้กินเลย เนื้อวัวนี่เธอก็กินมากไม่ได้ กินสักห้าหกชิ้นก็พอ เดี๋ยวกินบะหมี่ให้หมด แล้วดื่มนมผงอีกแก้ว”