“ปัง ปัง”
เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัด กระสุนพุ่งเข้าใส่กระสอบข้าวอย่างแม่นยำ
“หัวหน้ากอง ผู้ชายที่เดินนำอยู่ข้างหน้าตายแล้ว ผู้หญิงตรงกลางไม่โดน ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังถูกยิงหนึ่งนัด”
หลังยิงเสร็จ หลายคนก็เปลี่ยนตำแหน่ง แล้วหาที่กำบังใหม่
ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ล้วนเป็นเพราะประสบการณ์และความระมัดระวัง ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามเหลือผู้หญิงรอดอยู่เพียงคนเดียว พวกเขาก็ไม่กล้าประมาท
ชีวิตมีเพียงชีวิตเดียว ไม่มีใครเอามาล้อเล่นได้ การต่อสู้ด้วยการยิงระยะไกลยิ่งต้องระมัดระวัง
ลู่เฟยอาศัยกระสอบข้าวเป็นที่กำบัง ก่อนจะถอนหายใจออกมา ความเจ็บปวดแผ่ว ๆ แล่นไปทั่วร่าง ลำคอแสบร้อนจนทรมาน
ลู่เฟยหยิบกระติกน้ำสีเขียวออกมา ดื่มน้ำอึกใหญ่ติดกันหลายอึกจนหมดไปครึ่งกระติก ในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้นมาก
เขานำหนังแกะผืนใหญ่สองผืนออกจากมิติ แล้วปูลงบนพื้น
“เอาผ้าขาวผืนนี้พันกล้องส่องทางไกลไว้ จะได้ไม่สะท้อนแสงจนศัตรูเห็น”
ลู่เฟยหยิบผ้าตาข่ายสีขาวออกมาส่วนหนึ่ง แล้วยื่นให้ซูหว่านฉิง “ไปนั่งบนหนังแกะ จะได้ไม่ต้องทนขาแข็งเพราะความหนาว”
ดวงตาของซูหว่านฉิงมีน้ำตาคลอ เธอรับของที่ลู่เฟยยื่นให้ ก่อนถามด้วยความเป็นห่วงว่า “พี่เขย บาดแผลของพี่หนักไหม? ฉันเห็นพี่กระอักเลือดด้วย”
“กระสุนกระแทกจนแน่นหน้าอก พอคายเลือดออกมาก็ดีขึ้นแล้ว เสื้อเกราะของพี่เป็นแบบหนาพิเศษ ไม่เป็นไรหรอก”
ลู่เฟยปลอบซูหว่านฉิงสองสามคำ จากนั้นหยิบยาแก้ปวดสี่เม็ดออกจากมิติแล้วกินเข้าไป