แสงเมื่อครู่ดึงดูดคนสองคนให้เดินเข้ามา “ที่นี่มีธัญพืชขายไหม?”
คนที่มาเดินซื้อของในตลาดมืดส่วนใหญ่พกไฟฉายติดตัว ชายชราวัยห้าสิบกว่ารีบเปิดไฟฉายหลังถามจบ แล้วส่องดูคุณภาพแป้งข้าวโพด พอเห็นว่าส่วนใหญ่เป็นสีเหลืองก็ยิ้มดีใจทันที
ชายชราคนนี้ไม่กล้าส่องไฟฉายใส่ลู่เฟยหรอก ไม่เห็นหรือว่าเจ้าคนที่โดนเมื่อครู่ยังนั่งยอง ๆ เอามือปิดตาอยู่บนพื้น
“พ่อหนุ่ม แป้งข้าวโพดนี่ขายยังไง? เอามาให้ฉัน 10 ชั่ง”
พูดจบชายชราก็เริ่มเสียใจ เขายังไม่ทันถามราคา แต่กลับแสดงท่าทีว่าอยากซื้อเสียแล้ว เรื่องนี้ถือเป็นข้อห้ามใหญ่ในตลาดมืด
“แป้งข้าวโพดคุณภาพดี ชั่งละ 2 หยวน เอาถุงมา ผมจะตักใส่ให้”
ลู่เฟยลุกขึ้น แล้วยื่นมือไปขอถุงจากอีกฝ่าย
“ได้ ๆ ไม่เอา 10 ชั่งแล้ว ใส่ให้เยอะหน่อย เอา 15 ชั่ง เร็วเข้า”
ชายชราเป็นคนใจร้อน พอได้ยินราคาก็รีบโยนถุงในมือให้ลู่เฟย แล้วตัดสินใจเพิ่มจำนวนซื้อทันที
ลู่เฟยรีบตักแป้งข้าวโพดใส่ถุง พอเสร็จก็ยื่นให้ภรรยา ส่วนตัวเองรับหน้าที่ชั่ง
“สาวน้อย ชั่งให้เกินมาสักสามเหลี่ยงด้วยนะ ถุงของฉันก็มีน้ำหนักเหมือนกัน ชั่งให้เกินไว้หน่อย มืดขนาดนี้อย่ามาหลอกฉันล่ะ”
ชายชราเดินเข้าไปใกล้ซูจิ้งอี๋ แล้วถือไฟฉายช่วยส่องให้ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่ตาชั่ง กลัวว่าจะขาดไปแม้แต่นิดเดียว
“เกินให้แล้วค่ะ 15 ชั่ง 3 เหลี่ยงกว่า ๆ เกือบ 15 ชั่ง 4 เหลี่ยงแล้ว ดูเองได้เลย”
เห็นอีกฝ่ายไม่วางใจ ซูจิ้งอี๋จึงชี้ขีดบนคานตาชั่งให้ชายชราดู