「ที่รัก ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก เสื้อบุผ้าฝ้ายของพี่ใหญ่มีแผ่นเหล็กอยู่ด้านนอก ขอแค่ไม่โดนยิงเข้าที่ศีรษะก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้」
「พ่อฉันกับอาเซี่ยงเดินอยู่ตรงกลางก็จริง แต่พวกเขาคอยสังเกตจุดสูงอยู่ตลอด แถมยังระวังรอบด้านด้วย」
「ไม่ว่าใครก็ต้องมีคนเดินนำเปิดทาง พ่อฉันเป็นห่วงลูกชายของตัวเองมากกว่าคุณเสียอีก」
ซูจิ้งอี๋เดินนำลู่เฟยอยู่ข้างหน้า ระหว่างพูดเธอไม่หันกลับมาเลย เพราะซูหว่านฉิงเดินอยู่ท้ายสุด ส่วนตำแหน่งของลู่เฟยปลอดภัยที่สุด
ลู่เฟยไม่พูดอะไรอีก เขาปรับลมหายใจ ใช้พลั่วค้ำพาตัวเองปีนขึ้นไปเงียบ ๆ
「ปัง」
เสียงปืนดังขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาลู่เฟยสะดุ้งจนเกือบลื่นล้ม
「ฮ่า ๆ ยิงโดนแล้ว ฝีมือยิงปืนของคุณซูแม่นจริง ๆ วันนี้ผมได้เปิดหูเปิดตาแล้ว」
เสียงหัวเราะร่าเริงของเซี่ยงจือหมินดังมาจากตำแหน่งตรงกลาง ตามด้วยเสียงชมซูโหย่วเหวย
「น้องรอง เซี่ยงเยว่หลี่ พวกนายสองคนไปหามันกลับมาหน่อย ฮ่า ๆ เปิดฉากได้ดี ไม่เลว ไม่เลว」
「น้องเซี่ยง พอกลับไปแล้วเรามาแบ่งเก้งตัวนี้กัน ช่วงใกล้ปีใหม่แล้ว มีเนื้อพวกนี้ พวกนายทำเกี๊ยวหม้อใหญ่ กินกันได้จนถึงเดือนแรก」
ซูโหย่วเหวยอารมณ์ดีมาก ไม่คิดว่ากลางดึกยังจะเจอเก้งโง่ ๆ ตัวหนึ่งด้วย
จะบอกว่าซูโหย่วเหวยโชคดีก็ไม่ถูกนัก ต้องบอกว่าเขาได้อานิสงส์จากคนอื่นมากกว่า
เมื่อมีรัศมีโชคชะตาของลู่เฟยติดตัว แถมยังมีซูจิ้งอี๋กับซูหว่านฉิงสองพี่น้องที่มีโชคชะตาหนุนนำ การเจอเก้งโง่ระหว่างทางก็เป็นเรื่องปกติ