“พี่เขย ดาบทหารขึ้นสนิมเล่มนี้ขายได้เท่าไรเหรอ?”
ซูหว่านฉิงถามด้วยสีหน้าใคร่รู้
“กลับไปต้องใช้หินลับมีดขัดสนิมออกก่อน เก็บไว้เล่นก็พอได้อยู่”
“ตลาดมืดมีขายนะ เหมือนจะขายเล่มละสิบกว่าหยวน”
“แทบไม่มีใครซื้อหรอก ใช้ไม่ค่อยได้เรื่อง เอาไปส่งให้สถานีตำรวจยังได้จดหมายชมเชย แถมได้เงินรางวัลสองสามหยวนด้วย”
ในมิติของลู่เฟยมีทั้งดาบเหมิงซื่อที่ลับคมแล้วกับดาบจั้นซื่อ แบบไหนก็ดีกว่าดาบทหารของพวกญี่ปุ่นตัวเล็กทั้งนั้น
เขาเก็บดาบทหารเข้าไปในมิติ แล้วเดินลงต่อ ทางเดินขั้นบันไดนี้สร้างไว้เตี้ยมาก คนสูงสัก 160 เซนติเมตรเดินข้างในได้พอดี
ลู่เฟย ซูจิ้งอี๋ และซูหว่านฉิงต้องก้มตัวเดินกันทั้งสามคน ค่อย ๆ เหยียบขั้นบันไดลงไปอย่างระมัดระวัง
ในที่สุดก็เดินลงมาจนสุดบันไดบ้า ๆ นี่เสียที มีตั้งร้อยยี่สิบกว่าขั้น ต้องขุดลึกลงไปแค่ไหนกันนะ องค์หญิงแห่งราชวงศ์ชิงนี่ว่างมากหรือไง ถึงได้ทำอะไรพิสดารแบบนี้
เมื่อลงมาถึงด้านล่าง ซูจิ้งอี๋กับซูหว่านฉิงก็เปิดไฟฉายแรงสูงด้วย พื้นที่โล่งกว้างมีขนาดพอ ๆ กับสนามบาสเกตบอล บนพื้นมีซากศพกับกระดูกเกลื่อนกลาด
“ให้ตายเถอะ ทำไมมีศพเยอะขนาดนี้? ไม่มีอะไรทำถึงได้มารบเล่นกันที่นี่หรือไง?”