“พี่สวี พาพวกเธอเข้าไปหลบในบ้านก่อนนะ รอจนปลอดภัยแล้วฉันจะไปเรียก ถ้าฉันยังไม่เรียก จำไว้ว่าอย่าเปิดประตูเด็ดขาด”
ลู่เฟยยืนอยู่ในทางเดินแคบ ตะโกนกำชับคนหลายคนที่ยังตั้งท่าระแวดระวังและทำอะไรไม่ถูก จากนั้นก็หันไปมองน้องชายคนรองแล้วสั่งทันที “เสี่ยวเทา นายเข้าไปในบ้านด้วย เร็วเข้า อย่ามาขวางพวกเราตอนลงมือ”
พอทุกคนเข้าไปในห้องแล้ว ลู่หย่วนก็หันมาพูดกับลู่เฟย “พี่ใหญ่ ฝูงหมาป่าอยู่หน้าประตูแล้ว ตอนนี้กำลังหอนและข่วนประตูอยู่”
“เมียจ๋า น้องรอง ถอยไปยืนข้างหลังหน่อย เล็งไปที่ประตู ฉันจะเปิดเอง พอประตูเปิดแล้วพวกเธอก็ยิงเลย”
ลู่เฟยดึงลู่หย่วนไปไว้ข้างหลัง ให้เขาไปยืนเรียงแถวกับภรรยา ส่วนตัวเองเตรียมเปิดประตู
“ไม่ได้ครับพี่ใหญ่ อันตรายเกินไป”
ลู่หย่วนรีบคัดค้าน บอกว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้
“อย่าพูดมาก เนื้อหมาป่ามาถึงปากแล้ว จะปล่อยให้หลุดมือได้ยังไง พวกเรามีปืน ยังจะกลัวสัตว์เดรัจฉานพวกนี้อีกหรือ”
“พี่ใหญ่เชื่อฝีมือยิงปืนของนาย วางใจเถอะ ฝีมือพี่สะใภ้แม่นกว่านายอีก”
ลู่เฟยหันไปมองน้องชายคนรอง บอกให้ทำตามที่เขาพูด
เห็นว่าห้ามพี่ใหญ่ไม่ได้ ลู่หย่วนจึงคว้าเก้าอี้ข้าง ๆ มานั่งยอง ๆ วางปืนพาดไว้บนเก้าอี้ ปลดเซฟแล้วเล็งปากกระบอกไปทางประตู
หมาป่าตัวไม่สูงเท่าคน แถมตัวเตี้ย ซูจิ้งอี๋จึงย่อตัวลงเช่นกัน ใช้ไหล่ขวาประคองพานท้ายปืนแล้วปลดเซฟ
ทั้งสองรอเพียงลู่เฟยเปิดประตู พอเปิดเมื่อไร พวกเขาจะยิงทันที