“เนื้อสัตว์ป่าตั้ง 11 ชั่ง เอาไปขายก็ได้เงิน 50 หยวนสบาย ๆ แล้ว”
“ฉันเอาเนื้อพวกนี้ไปแลกคูปองสินค้าอุตสาหกรรม พวกเขาก็ยินดีแลกให้ ถ้าฉันอยากได้คูปองบุหรี่ พวกเขาก็ยินดีแลกให้ ถ้าอยากได้คูปองอาหารกระป๋อง ก็ได้คูปองอาหารกระป๋อง”
“ฉันมีเงิน มีคูปอง อยากซื้ออะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้วนายล่ะ? เงินเดือนเดือนละ 18 หยวน ฮ่า รวยมากสินะ สามเดือนเก็บให้ได้ 50 หยวนหรือเปล่าก็ยังไม่รู้”
“อ้อ ใช่ นี่เป็นแค่เนื้อสัตว์ป่าสองตัวที่ฉันล่าได้สบาย ๆ ในวันเดียว 50 หยวนยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของรายได้ครึ่งวันด้วยซ้ำ”
“คิดจะมีเรื่องกับฉันเหรอ? ฮ่า ๆ นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงได้สำคัญตัวขนาดนั้น?”
“เอาแต่เรียกคนอื่นว่าบ้านนอก ถ้านายเก่งได้สักครึ่งหนึ่งของฉัน ฉันยังจะนับถือนายอยู่บ้างเลย ชิ”
คำพูดชุดหนึ่งของลู่เฟยทั้งดูแคลนและเยาะเย้ยอีกฝ่ายไปพร้อมกัน
เสียงในใจของลู่เฟย: “จะโทษก็โทษที่นายหาเรื่องผิดคน ในเมื่อนายไม่ไว้หน้าฉัน ฉันก็จะเหยียบย่ำหน้าของนายให้เต็มที่เหมือนกัน”
เซียวเจี้ยนหมินถูกสวนจนพูดไม่ออก อยากชกหน้าลู่เฟยสักหมัด แต่กำหมัดแน่นอยู่นานก็ยังไม่กล้าลงมือ
เซียวเจี้ยนหมินกลัวว่าถ้าชกออกไปแล้วจะตกงาน ชกสักหมัดตอนนี้อาจหายแค้นก็จริง แต่ถ้าอีกฝ่ายไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ แล้วยังตามไปถึงที่ทำงานของเขา เขาคงจบเห่แน่
“อยากชกฉันเหรอ? ฮ่า ๆ แนะนำว่าอย่าลงมือดีกว่า ฉันกลัวว่านายจะสู้ฉันไม่ได้ ถึงตอนนั้นจะขายหน้าหนักกว่าเดิม”
ลู่เฟยยื่นนิ้วออกไป แกว่งตรงหน้าเซียวเจี้ยนหมินพร้อมรอยยิ้ม ราวกับบอกว่าอีกฝ่ายสู้เขาไม่ได้