เซียวเจี้ยนหมินลดมือลงจากใบหน้า ทั้งปากทั้งหน้าเต็มไปด้วยเลือด เขาจ้องลู่เฟยด้วยสายตาดุร้ายและเคียดแค้น
“ดี ดีมาก กระดูกสันจมูกฉันหัก นายต่อยได้ดีนี่ ฉันจะไม่ตอบโต้ นายชื่อลู่เฟย เป็นคนหมู่บ้านเสี่ยวเหอ พอลงจากเขา ฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจทันที ให้เจ้าหน้าที่จับนายไป”
“ฮ่า ๆ รอถูกส่งไปใช้แรงงานที่เป่ยต้าฮวงได้เลย”
เซียวเจี้ยนหมินถุยน้ำเลือดลงพื้น ใบหน้าคล้ำเต็มไปด้วยเลือด เดิมทีเขาก็หน้าตาไม่ดีอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ยังยิ้มอย่างลำพองใจ สีหน้าแบบนั้นทำเอาผู้หญิงเห็นแล้วยังอยากอาเจียน
“เซียวเจี้ยนหมิน เป็นคนงานโรงงานฟืนใช่ไหม? นายคิดมากไปแล้ว กระดูกสันจมูกหักถือเป็นแค่บาดเจ็บเล็กน้อย นี่เป็นนโยบายใหม่ปี 1958”
“เราสองคนก็เป็นคนหนุ่มสาวเหมือนกัน ตอนนี้ส่งเสริมให้ทุกคนเท่าเทียมกัน นายด่าชาวนา พูดจาดูถูกฉันว่าเป็นบ้านนอกอยู่ได้ นายดูถูกที่ฉันเป็นคนชนบท ทุกคนที่นี่เป็นพยานให้ฉันได้”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว ถึงได้วู่วามลงมือต่อยนาย”
“นายไม่เพียงดูถูกคนชนบท ยังดูถูกผู้หญิงที่เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าด้วย พูดว่าพวกเธอเป็นตัวอะไรกัน ทุกคำที่นายพูด ทุกคนได้ยินกับหู”
“เรื่องนี้ต้องทำให้ใหญ่ เรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่ ฉันจะเรียกหัวหน้าคณะหมู่บ้านกับหัวหน้าเมือง แล้วก็เจ้าหน้าที่สถานีตำรวจให้ไปโรงงานฟืนของพวกนายกันให้หมด”
“ต่อหน้าทุกคน ฉันจะเล่าคำพูดที่นายพูดออกมาให้ฟังทุกคำ”
ลู่เฟยหน้าขรึม ชี้หน้าเซียวเจี้ยนหมินแล้วตะโกนข่มขู่
“ใช่ เมื่อกี้นายพูดแบบนั้นจริง ๆ บอกว่าพวกเราเป็นตัวอะไรกัน เตะนายตายก็สมควรแล้ว ฉันจะรายงานหัวหน้าของเรา แล้วไปหาหน่วยงานของนาย เรื่องนี้ต้องทำให้ใหญ่”