ซูเจิ้นตงกินเสร็จก่อนใคร เขาลุกขึ้นพูดว่า “ฉันอิ่มแล้ว ทุกคนค่อย ๆ กินกันไปก่อนนะ ฉันจะไปเตรียมอุปกรณ์เจาะน้ำแข็งจับปลาไว้ก่อน”
งานย่อมต้องมีคนทำ โดยเฉพาะข้าวของที่จะต้องเอาไปด้วย อีกเดี๋ยวต้องเตรียมไว้ล่วงหน้าให้พร้อม
ลู่เฟยกับพวกน้องสาวกลับมาโดยไม่ได้ส่งข่าวมาบอกที่บ้านก่อน ทำให้แผนการเตรียมตัวของทุกคนรวนไปหมด
“พี่สาม ฉันไปช่วยด้วยนะ กินอิ่มแล้วเหมือนกัน”
ซูจิ้งอี๋วางชามกับตะเกียบ ลุกขึ้นเดินตามซูเจิ้นตงออกไป
ลู่เฟยกินข้าวไปหนึ่งชาม กับผัดหัวไชเท้าและมันฝรั่งซอยอีกครึ่งชาม ก็อิ่มแล้วเหมือนกัน เขาลุกขึ้นอุ้มซูจิ้งให้นั่งบนเก้าอี้ คีบเนื้อใส่ชามให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะลงจากโต๊ะอาหาร
พี่น้องสามคนจากตระกูลเซี่ยงนั้น เซี่ยงจือหมินกินหมั่นโถวที่บ้านมาก่อนแล้ว ในท้องจึงมีอาหารอยู่บ้างและไม่หิว พวกเขาแต่ละคนกินข้าวสวยไปหนึ่งชาม
คนตระกูลเซี่ยงจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินข้าวสวยคือเมื่อไร กับข้าวเต็มโต๊ะมื้อนี้ ต่อให้เป็นช่วงปีใหม่ที่บ้านพวกเขาก็ยังไม่ได้กิน วันนี้พวกเขาได้อานิสงส์จากลู่เฟยอย่างแท้จริง
ลู่เฟยสวมเสื้อคลุม ใส่หมวกกับถุงมือ แล้วเดินออกจากห้อง
“น้องเขยก็ออกมาด้วยเหรอ? ทำไมไม่กินอีกหน่อยล่ะ?”
ซูเจิ้นตงแปลกใจไม่น้อยที่ลู่เฟยออกมาช่วย ในความทรงจำของเขา ลู่เฟยถึงกับใช้เด็กให้ทำงาน ขนาดขวดซีอิ๊วล้มยังไม่คิดจะช่วยตั้งขึ้นเลย
“กินอิ่มแล้วก็ออกมายืดเส้นยืดสาย ถือว่าช่วยย่อยอาหาร พี่สามมีอะไรให้ผมช่วยไหม?”
ลู่เฟยบิดเอว ทำท่ายืดเส้นยืดสายอยู่สองสามที พอเห็นเลื่อนหิมะก็พลันสนใจขึ้นมา