“ดี เสี่ยวหย่วนไปกับพวกเราด้วยนะ น้องสาม ที่บ้านฝากเจ้าดูแลแล้วนะ พวกเรากลับมาเมื่อไรถึงจะเปิดประตูได้ จำไว้หรือเปล่า?”
ซูจิ้งอี๋พยักหน้า พอนึกถึงความสามารถในการต่อสู้ของสามีที่อ่อนด้อยเกินไป หากมีนางกับเสี่ยวหย่วนคอยปกป้องอยู่ด้วยกันสองคน นางถึงจะวางใจได้มากขึ้น
ลู่หย่วนไม่ต้องเก็บข้าวของ เพราะเพิ่งกลับมาจากข้างนอก
ซูจิ้งอี๋กับลู่เฟยยังสวมชุดนอนอยู่ พอตกลงเรื่องกันเรียบร้อย ทั้งสองก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
บ้านกองการผลิตหมู่บ้านเสี่ยวเหอ บ้านของหวังเถี่ยจู้
“พ่อพูดว่าอะไรนะ? บุหรี่นี่เป็นของที่ไอ้ขี้ขลาดลู่เฟยให้พ่อจริง ๆ เหรอ?”
ฤดูหนาวไม่มีงานในไร่นา ทั้งไม่ต้องไปทำงาน หวังเสี่ยวหู่ ลูกชายคนโตของหวังเถี่ยจู้จึงไปรับจ้างทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตลาดเฟอร์นิเจอร์เก่าในเมือง หาเงินมาช่วยจุนเจือครอบครัว
เขาเพิ่งกลับถึงบ้าน ก็ได้ยินพ่อกับแม่นั่งคุยเรื่องลู่เฟยอยู่บนเตียงเตา
พอเห็นบุหรี่ต้าฉียนเหมินหนึ่งซองวางอยู่บนเตียงเตา หวังเสี่ยวหู่ก็ตื่นเต้นจนคว้ามา เปิดซองหยิบออกมาสูบหนึ่งมวน ส่วนที่เหลือยัดใส่กระเป๋าไปเสียหมด
ผลก็คือหวังเถี่ยจู้คว้าไม้กวาดไล่ตีเขาอยู่พักใหญ่ หวังเสี่ยวหู่ไม่ถือสา แหกปากร้องเสียงดังลั่น ไม่ได้เจ็บอะไร แค่ร่วมมือกับพ่อเท่านั้น
รอจนหวังเถี่ยจู้ตีจนเหนื่อย หวังเสี่ยวหู่ก็ลากเก้าอี้มานั่งหันหน้าเข้าหาพ่อที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงเตา ก่อนยิ้มหน้าทะเล้นถามไถ่
จะถามก็ถามไปสิ แต่หมอนี่ดันต้องพูดดูถูกลู่เฟยสักสองสามคำก่อนทุกที