ลู่เฟยวางมันเทศทั้งหัวลงบนฝาเตา ใช้มือกดมันเทศไว้แล้วหยิบมีดสั้นมาหั่นเป็นแผ่น ๆ
เขาใช้มีดสั้นเขี่ยแผ่นมันเทศที่หั่นเสร็จแล้วให้กระจายทั่วฝาเตาอย่างสม่ำเสมอ
เด็กหญิงตัวน้อยนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ใช้สองมือเท้าคางเล็ก ๆ เงยหน้ามองแผ่นมันเทศบนฝาเตาตาเป็นประกาย
ไม่ใช่แค่เด็กหญิงตัวน้อยเท่านั้นที่มอง คนอื่น ๆ ในบ้านก็จับตาดูลู่เฟยลงมือทำเช่นกัน
แผ่นมันเทศย่างบนฝาเตาเหล็กแบบนี้ มีให้เห็นที่นี่ที่เดียวแน่นอน
“คุณลุง เมื่อไรถึงจะได้กินหรือ? ดูแล้วน่าอร่อยจัง”
ซูจิ้งเลียริมฝีปากเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าเริ่มอดใจไม่ไหวแล้ว
“จะรีบร้อนไปทำไม เพิ่งเริ่มย่างเอง ต้องรออีกสักพักถึงจะกินได้”
ลู่เฟยนั่งโยกตัวอยู่บนม้านั่งเตี้ย วางมีดสั้นลงกับพื้น แล้วหยิบเมล็ดแตงโมกำหนึ่งออกจากกระเป๋า เขากะเทาะกินไปพลาง มองแผ่นมันเทศบนฝาเตาไปพลาง
พอนั่งว่างจนเบื่อ ลู่เฟยก็หยิบเปลือกเมล็ดแตงโมที่กินเสร็จแล้ว ยัดลงไปในรูเล็ก ๆ บนฝาเตา
“สนุกจัง สนุกจัง คุณลุงขอเปลือกเมล็ดแตงโมให้หนูบ้าง หนูก็อยากยัดลงไปเหมือนกัน”
เด็กหญิงตัวน้อยเห็นลู่เฟยเล่นแล้วดูสนุก จึงลุกขึ้นยื่นมือเล็ก ๆ มาขอเปลือกเมล็ดแตงโม
“เด็กเล่นไม่ได้ ดูสิ ฝาเหล็กนั่นร้อนจนแดงแล้ว ถ้ามือเล็ก ๆ โดนลวกขึ้นมา นิ้วอาจหลุดได้นะ รอโตก่อนค่อยเล่น”
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ถ้ามือโดนลวกจะทำยังไงล่ะ ฉันสู้พ่อของหนูไม่ไหวหรอก ลู่เฟยไม่ให้เปลือกเมล็ดแตงโมกับเธอ เขากะเทาะเมล็ดแตงโมกินเอง แล้วยัดเปลือกลงรูบนฝาเตาเล่นต่อ