ในช่วงสี่สิบกว่าวันต่อมา อวี๋หรานหรานเก็บตัวอย่างแนบเนียนถึงขีดสุด แม้แต่แสงจันทร์ก็ไม่ไปตัดอีก อย่างมากก็แค่สอบถามข่าวคราวของเหล่าราชานกฮูกที่เป็นกบฏ
พบว่านอกนั้นองค์กรเหลืออยู่เพียงแห่งเดียว ชื่อว่า <ฆ่าเพื่อนร่วมงาน>
อวี๋หรานหราน & ถูหลาน: ……
อยากรู้จริง ๆ ว่าใครเป็นหัวหน้าองค์กรนี้...คงไม่ใช่จ้าวซูอิ่งหรอกนะ ฮ่า ๆ ๆ
หนึ่งคนหนึ่งมังกรเก็บงำอยู่นาน สุดท้ายถูหลานทนไม่ไหว ยังไงนางก็กลับไปยังพื้นที่สัตว์เลี้ยงได้ตลอดเวลา หลังจากอวี๋หรานหรานบอกว่านางได้เปลี่ยนสกิลพรเทพประทานที่สามารถรักษาชีวิตได้ ถูหลานก็บินไปหาองค์กรนี้แล้ว
ไม่กี่วันต่อมา นางกลับมาผ่านพื้นที่สัตว์เลี้ยง สีหน้าตื่นตระหนก: "เหมือนจะเป็นจ้าวซูอิ่งจริง ๆ"
อวี๋หรานหราน: ?
คำว่าเหมือนหมายความว่ายังไง?
ถูหลานหยิบโทรศัพท์ของนางออกมาเปิดภาพ ชี้ไปที่นกฮูกต้นโอ๊กตรงนั้นแล้วพูดว่า: "ข้าถามนางว่าเป็นใคร นางบอกว่านางคือจ้าวซูอิ่ง"
อวี๋หรานหรานยื่นหน้าเข้าไปดู เห็นนกฮูกต้นโอ๊กตัวนั้นบนใบหน้ามีรอยยิ้มสงบนิ่งเหนือธรรมชาติ มีกลิ่นอายของ "ทุกสรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า" "ข้าปล่อยวางแล้ว" ติดตัวมา...
เหมือนสติกเกอร์ที่สวมเสื้อกันหนาวยกดอกบัวชูดอกหนึ่งยิ้มพลางเงยหน้ามองฟ้าทำมุม 45 องศาอย่างยิ่ง มองดูแล้วใจดีเป็นพิเศษ หลัก ๆ คือไม่แยแสกับโลก สงบจิตสงบใจ
อวี๋หรานหรานถึงกับเริ่มกังวลสภาพจิตใจของจ้าวซูอิ่งแล้ว...คงไม่ถึงกับต้องทำงานถึงสามร้อยปีหรอกนะ
ถูหลานส่ายนิ้ว: "ข้าถามแล้ว นางบอกว่านางไม่ได้บ้านั่นขนาดนั้น นอกเหนือจากองค์กรที่ก่อตั้งขึ้นกับเจ้าและเหลียงอวี๋ชวนในตอนแรก หลังจากนั้นโดยทั่วไปนางจะทำงาน 10 ปีทุก ๆ 40 ปี 40 ปีใช้ในการฝึกฝน 10 ปีใช้ในการรวบรวมข่าวกรอง เกินมาวันเดียวก็ไม่ทำ"