พอนางฟื้นคืนสติ อวี๋หรานหรานก็พบว่าเหลือเวลาเพียง 47 วัน ก่อนถึงกำหนดออกจากหอคอย นี่หมายความว่านางใช้เวลาไป 10 วัน อย่างเลื่อนลอยก่อนจะ "ตื่นขึ้น" งั้นหรือ?
สิ่งแรกที่นางทำคือตรวจสอบว่าครั้งนี้สูญเสียสกิลใดไปบ้าง
มันคือสกิลระดับ B อีกแล้ว—[วันหยุดชดเชย]!
นางมีค่าโชคเต็มพิกัด แต่สกิลที่สูญเสียไปทั้งสองครั้งล้วนเริ่มที่ระดับ B... ผู้เล่นคนอื่นเสียสกิลระดับไหนกันนะ
อย่างไรก็ตาม อวี๋หรานหรานมิได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด นับประสาอะไรกับช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางสะสมสกิลโจมตีระดับ B ไว้ในหอคอยได้ถึง 40 ชนิด การสูญเสียสกิลระดับ B ไปเพียงสองชนิดมิได้นับว่าขาดทุน และด้วยสกิล[ดอกแดนดิไลออนปลิว]ที่เฟิงถังหามาให้ ความต้องการ[วันหยุดชดเชย]ของนางก็ลดลงไปมากแล้ว
ในตอนนี้ เพราะความ "โง่เขลา" ของนาง นางจึงถูกส่งไปทำความสะอาดศพในสนามรบ อวี๋หรานหรานยังคงสวมบทบาทโง่เขลานี้ต่อไป ทุกวันเอาแต่ทำความสะอาดสนามรบหรือไม่ก็ขโมยค่าสเตตัส เมื่อเห็นพรเทพประทานที่ช่วยรักษาชีวิตได้ ก็จะหาวิธีสวมใส่มันมาไว้กับตัว เพื่อเพิ่มพลังให้ตนเองสามารถปกป้องตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
นางจะปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นอีกไม่ได้แล้ว ไม่เพียงเพราะนางไม่อยากเสียสกิลใด ๆ อีก แต่ยังเพราะนางต้องรักษาสภาพของตัวเองให้ดีที่สุดเมื่อออกจากหอคอย
เมื่อสบโอกาส นางก็ไปยังจุดลับตาและปล่อยถูหลานออกมา
ตอนที่ได้รับตัวตนของเฟิงหราน นางก็ยัดกระดาษโน้ตเข้าไปในพื้นที่สัตว์เลี้ยง บอกให้ถูหลานอย่าเพิ่งออกมา บัดนี้พอถูหลานออกมา ก็ถามด้วยความสงสัย: "เกิดอะไรขึ้น เกิดเรื่องอะไรเหรอ? ข้าเป็นห่วงแทบตาย!"
อวี๋หรานหรานมองโทรศัพท์ที่อยู่ระหว่างสองอุ้งเท้าของถูหลานอย่างเงียบ ๆ เกมจับคู่บนหน้าจอยังไม่ได้ปิดเลย
ถูหลานก้มลงมองตามสายตาของนาง แล้วเก็บมือถืออย่างแนบเนียน สีหน้าเรียบเฉยพูดว่า: "ในใจข้าหนักอึ้ง กินอะไรไม่ลง ต้องหาอะไรเบี่ยงเบนความสนใจ"
อวี๋หรานหรานไม่ได้ซักไซ้ต่อ นางให้ถูหลานอยู่ใกล้ ๆ คอยปกป้องนาง