ถูหลานกอดเขามังกรของหลีโจวไว้แน่น: "ไม่ไป ข้าไม่ไปเด็ดขาด!!!"
อวี๋หรานหรานบินเข้าไปใกล้ นำของขวัญที่นำมาให้หลีโจววางไว้ข้างกรงเล็บมังกรของนาง: "ข้าล้อเล่นน่ะ ท่านผู้อาวุโสหลีโจว เลือดมังกรนี่ไม่ได้ใช้สมาธิมากมายอะไรในการนำกลับมา ท่านรับไว้โดยสบายใจเถิด ไม่ต้องใช้สกิลอะไรหรอก"
ไม่เห็นหลีโจวเคลื่อนไหวอย่างไร เลือดมังกรก้อนนั้นก็พุ่งเข้าไปในอัญมณีสีแดงบนหน้าผากของนาง นางกล่าว: "ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณเจ้า บอกมาสิ เจ้าต้องการสกิลอะไร?"
อวี๋หรานหรานรู้ดีว่ามังกรพวกนี้ไม่ชอบพิธีรีตอง นางจึงพูดตรงๆ: "ไม่ต้องใช้สกิลจริงๆ แต่ข้าอยากรู้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับสนามรบโลก ท่านพอจะบอกได้ไหม? ท่านอยากตอบก็ตอบ ไม่อยากพูดก็เงียบ ถามจบแล้วเรื่องเลือดมังกรก็ถือเป็นอันจบ ไม่ติดค้างกันอีก เป็นไง?"
ท่าทีนี้ทำให้หลีโจวอารมณ์ดี แม้ว่าก่อนหน้านี้จะประทับใจมนุษย์คนนี้อยู่แล้วที่นางแบ่งใบไม้แห้งของต้นไม้ทองให้ถูหลาน แต่ตอนนี้ได้พูดคุยกันอย่างเป็นทางการ ความประทับใจก็เพิ่มขึ้นอีก
นางพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเสวี่ยตุยถึงมอบเปลือกไข่มังกรนิทราให้มนุษย์คนนี้
หลีโจวกล่าว: "เจ้าถามมาเถอะ"
อวี๋หรานหรานถาม: "ท่านรู้จักเผ่าเครื่องจักรไหม?"
หลีโจว: "รู้ ส่วนใหญ่ในเกมเทพระดับเทพก็มีเงาของพวกมัน"
อวี๋หรานหรานจ้องมองหลีโจว ถามตรงๆ: "มีผู้เล่นเคยพามันออกจากเกมเทพระดับเทพไหม?"
หลีโจวที่นอนราบอยู่ก็เงยหัวขึ้น หันมามองอวี๋หรานหราน: "เจ้าพามันออกมาใช่ไหม?"