แม้อวี๋หรานหรานจะเตรียมใจไว้พร้อมแล้วว่าจะเป็นผู้นำของไจ้จิ่ว แต่เธอก็รู้ตัวดีว่า การนำทัพทำศึก วางแผนช่วงชิง คานอำนาจระหว่างฝ่ายต่างๆ ล้วนไม่ใช่จุดแข็งของเธอ
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเธอมีความรู้ความสามารถเพียงพอหรือไม่ ตัวเธอเองยังไม่เต็มใจจะใช้เวลากับเรื่องพวกนี้ สำหรับเธอแล้ว อำนาจสูงสุด ยังเทียบไม่ได้กับพลังที่แท้จริง
สิ่งที่เธอจะทำ คือการเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของไจ้จิ่ว
ตราบใดที่เธอยังไม่ล้มลง ตราบใดที่เธอยังไม่ตาย ไจ้จิ่วก็จะมีความหวังเต็มเปี่ยมต่ออนาคต
ศัตรูของเธอ ก็คือศัตรูของไจ้จิ่ว ทิศทางที่ปลายกระบอกปืนของเธอชี้ไป ก็คือทิศทางที่ผู้เล่นไจ้จิ่วจะบุกเข้าใส่
แผนการใดๆ จะร้ายหรือลึกซึ้งเพียงไหน ก็เทียบไม่ได้กับคำพูดเดียวของเธอ
เธอไม่จำเป็นต้องกุมอำนาจหรือควบคุมอำนาจ แต่เธอต้องยืนอยู่เหนืออำนาจ
เธอจะไม่เป็นดาบในมือของผู้ใด
เธอต้องการสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ
นั่นแหละเธอจึงใช้มุกตลกถามสิ่งที่อยู่ในใจออกไป
และคำตอบของจ้าวซูอิ่ง…
—"เธอควรเป็นผู้บัญชาการกองทหารของไจ้จิ่ว ไม่ใช่ผู้บัญชาการกองทหารของติ้งไห่"
นี่คือคำตอบที่เธออยากได้ยินจริงๆ
อวี๋จ้าวไห่เหมือนจะคาดเดาความคิดของเธอไว้แล้ว คาดการณ์การเปลี่ยนแปลงของเธอไว้ล่วงหน้า และก้าวไปยืนรออยู่ข้างหน้าพร้อมกับคำตอบที่เธอต้องการ
อวี๋หรานหรานนิ่งเงียบไปนานเท่าไหร่ จ้าวซูอิ่งก็รอคอยนานเท่านั้น
ถูหลานที่กำลังนับเหรียญทองอยู่ในบ้าน รอให้อวี๋หรานหรานส่งแขกเสร็จแล้วจะกลับเกาะมังกรด้วยกัน ถึงกับอดใจไม่ไหววิ่งออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่