ตงไห่ซาเลิ่งเห็นม่านอาคมคำสาปก่อตัวขึ้นตรงหน้าจิ่วหรานหรานอีกครั้ง และม่านอาคมนั้นไม่มีทีท่าจะจางหายไปเลยสักนิด เขาก็รู้ทันทีว่ามันย่ำแย่แล้ว!
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจิ่วหรานหรานจะไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย เมื่อเผชิญหน้ากับการบีบบังคับทั้งไม้แข็งและไม้อ่อนของเขา!!!
ไม่ทันที่เขาจะเสนอราคา ไม่ว่าจะเป็นภาษาเผ่าพันธุ์, สกิลระดับ SSS, อุปกรณ์, ไอเท็ม, หรือของวิเศษ! เขาก็ได้ยินเนื้อหาคำสาปแล้ว...
ตงไห่ซาเลิ่งหลับตาลง ไม่อยากเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของจิ่วหรานหราน และก็ไม่อยากให้จิ่วหรานหรานเห็นความควบคุมไม่ได้ในแววตาของเขา!
แต่จิ่วหรานหรานไม่ปล่อยเขาไป เธอได้ยินจิ่วหรานหรานพูดกับเขาด้วยภาษาซาหลินว่า "ที่จริงก่อนที่นายจะมาหาฉันวันนี้ ฉันยังไม่เคยคิดใช้วิธีนี้มาหยุดนายจากการเอาพรเทพประทานคืนเลยนะ นายนี่แหละที่เตือนฉัน
'1 ปีแห่งทะเลดาว 1 อย่างละ 1 ชิ้น? คงไม่ใช่ประเด็นหลักหรอก ประเด็นหลักคือ นายต้องการใช้ข้อแลกเปลี่ยนนี้ยัดเยียดบางอย่างให้ฉัน ถูกไหมล่ะ?
'อืม... ไม่ตอบก็คือการตอบที่ดีที่สุด ดูท่าฉันคงเดาถูก
'ถ้าอย่างนั้น ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ? ฉันจะใช้มันอย่า-ง-ดี! เองล่ะ แล้วเจอกันใหม่นะ'
จนกระทั่งอวี๋หรานหรานอุ้มถูหลานที่เริ่มงีบหลับเดินไปถึงหัวมุมถนนแล้วหันไปมอง ตงไห่ซาเลิ่งก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ส่วนหนามแห่งความชิงชังที่หมอบอยู่แทบเท้าเขาก็เงยหน้าขึ้นเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างกับตงไห่ซาเลิ่ง
เสียงของถูหลานเต็มไปด้วยความง่วงงุน "พวกมันรู้สึกแปลก ๆ นะ"