คำพูดนี้สร้างความเสียหายรุนแรงกว่าคำพูดไร้สาระส่วนใหญ่ ความดูแคลนและความไม่อดทนที่แฝงอยู่ในนั้นถูกยกระดับถึงขีดสุด
และถ้าตอนนี้ตงไห่ซาเลิ่งโกรธขึ้นมาจริงๆ ก็เหมือนกับว่าเขากำลังงี่เง่าไร้เหตุผล...
เขาสูดหายใจลึกหลายครั้งก่อนจะเตะหนามเกลียดชังที่ขดตัวอยู่ใกล้เท้า
ไม่ได้เจอกันนาน ตอนนี้หนามเกลียดชังเปลี่ยนไปเป็นอีกรูปลักษณ์หนึ่งอย่างสิ้นเชิง
ตอนที่พบกันครั้งแรก มันเป็นกอหนามที่หนาทึบและใหญ่โตมหึมา กิ่งหนามแผ่ขยายออกมา เกือบจะเทียบเท่าผืนป่าเล็กๆ ได้
ตอนนั้นในทะเลทราย มันก็ใช้วิธีนี้แหละที่ล้อมเธอกับถูหลานไว้ และอวี๋หรานหรานเชื่อว่าสภาพตอนนั้นยังไม่ใช่ขีดจำกัดของหนามเกลียดชัง
หนามเกลียดชังในตอนนี้ จะว่ามันแย่ลงก็ไม่ได้ ตรงกันข้ามเลย! มันเหมือนจะดีขึ้นกว่าเดิม!
ความแวววาวบนหนามยิ่งทวีความเจิดจ้า หนามเต็มไปด้วยประกาย งดงามแพรวพราวดุจงานศิลปะ มีความแวววาวแบบที่มีเพียงโลหะเท่านั้น ถึงตอนนี้เพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหว รูปร่างจะหดเล็กลงเท่าแมวโตเต็มวัย ก็ยังไม่อาจกลบเกลื่อนความน่าเกรงขามของมันได้
มันดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม
ถูหลานกระโดดออกจากอ้อมกอดของอวี๋หรานหรานอย่างกระตือรือร้น บินไปตรงหน้าหนามเกลียดชัง: "เอามาเลย"
หนามเกลียดชังไม่พูดอะไร มันเพียงยื่นหนามเส้นหนึ่งวางลงบนกรงเล็บมังกรของถูหลาน ไม่รู้ว่าสองตัวนี้สื่อสารกันอย่างไร เห็นเพียงปลายหนามหลั่งเลือดมังกรจำนวนมากออกมา และเลือดมังกรเหล่านั้นก็ซึมซาบเข้าสู่ร่างของถูหลานอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าการถอนคำสาปนี้จะทำให้สูญเสียเลือดมังกรไปมหาศาล—ไม่ใช่แค่ที่มันกับตงไห่ซาเลิ่งแย่งมาจากถูหลาน ยังรวมถึงที่เคยแลกเปลี่ยนมาจากเจ๋อหลานซงกุยด้วย