อวี๋หรานหราน: "ว่าแต่เถอะ ข้ารู้ว่าช่วงนี้ติ้งไห่เงินทุนตึงมือ"
หลักฐานก็คือพวกนักบัญชีของติ้งไห่ไม่ได้ติดอันดับความมั่งคั่งสิบอันดับแรกมานานแล้ว
จ้าวซูอิ่งตาเป็นประกาย คว้ามืออวี๋หรานหรานไว้แน่น: "สหาย! เธอ! หรือว่าเธอ!"
อวี๋หรานหรานยิ้มบางตบหลังมือจ้าวซูอิ่งด้วยสีหน้าเมตตา: "ไพ่นกกระจอกพิเศษหนึ่งชิ้น ข้าจะช่วยพวกเจ้าแปลงร่าง 5 ครั้ง แถมส่งแร่สมบัติให้อีก 3..."
ยังไม่ทันพูดคำว่าเหมืองจบ ผู้เล่นคนหนึ่งทางนั้นก็ร้องอุทาน: "เฮ้ย สกิลข้าบอกว่าของนี่มีโอกาสทำให้เลเวลทักษะวิชาชีพของผู้เล่นทะลวงจากระดับตำนานไปสู่ระดับมหากาพย์ได้นะ!"
สีหน้าจ้าวซูอิ่งบิดเบี้ยว นางเกลียดตัวเองที่ไม่ยอมวางยาพิษทำให้ผู้เล่นสองคนนี้เป็นใบ้ก่อนเข้าประตูมา!
สีหน้าอวี๋หรานหรานก็บิดเบี้ยวเช่นกัน เพราะตกใจ
นางล้วงอยู่นานจากกระเป๋ากางเกง ควักอัญมณี หน่วยเล็กที่สุดออกมา 3 ชิ้น วางใส่มือจ้าวซูอิ่ง: "ส่งอัญมณี ให้ 3 ชิ้น"
จ้าวซูอิ่ง: "...เจ้าเตรียมจะพูดว่าส่งเหมืองแร่สมบัติ ใช่ไหม?"
อวี๋หรานหราน: "ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างแน่นอน!"
จ้าวซูอิ่งเลิกคาดคั้นไปเลย นางจับผู้เล่นสองคนนั้นมาไต่ถามอย่างละเอียดอีกครั้ง
ผู้เล่นสองคนนั้นไม่ได้คิดมาก หรือพูดอีกอย่างคือ พวกเขาไม่ได้ระวังอวี๋หรานหรานเลย
ในสายตาพวกเขา อวี๋หรานหรานไม่เพียงเป็นความหวังของไจ้จิ่ว เป็นความภูมิใจของผู้เล่น นางยังมีความสัมพันธ์อันดีกับติ้งไห่ อย่างของสำคัญอย่างคำสั่งกองทัพก็ยังให้ไปง่าย ๆ มาวันนี้เหมืองแร่สมบัติก็ต้องเป็นเพราะได้ทรัพยากรดี ๆ แล้วนึกถึงติ้งไห่แน่นอน
ดังนั้นหลังจากพวกเขาค้นพบว่าเหมืองแร่สมบัติมีประโยชน์ล้ำค่าที่สุด ก็ไม่ทันคิดอะไรจึงพูดไป