อวี๋หรานหรานคิดว่า B8017913 ค้นพบว่าเธอไม่เหมือนที่มันคิด เพราะมันรู้สึกว่าเธอไม่ได้ดีอย่างที่มันจินตนาการไว้
ที่จริงแล้ว ตอนนี้เธอย้อนนึกถึงเรื่องที่ไปหา B8017913 ก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ
เธอโยนพฤติกรรมตอนนั้นว่าเป็นเพราะตอนนั้นเธอคงว่างเกินไป หลังจบการต่อสู้อันดุเดือด อยากออกไปเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์ อยากไปทำความรู้จักกับ "สิ่งมีชีวิต" ในสมรภูมิโลกให้มากขึ้น
B8017913 ไม่รู้ว่าคำนวณความสงสัยของเธอได้ หรือฉวยทุกโอกาสในการสนทนา มันพูดว่า: "ข้าไม่แปลกใจในการเลือกของเจ้า การใส่ใจผลประโยชน์ตัวเองเป็นสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต เพียงแต่มีคนส่วนน้อยที่ต่อต้านมันได้
"ข้าแค่คิดว่าเจ้าควรห่อหุ้มความเห็นแก่ตัวของเจ้าเสียหน่อย
"เจ้าควรเปลี่ยนประโยคที่ว่า 'ข้าจะได้อะไร?'
"เปลี่ยนเป็น 'แค่ค่าพัฒนาที่ได้จากการทุ่มสุสานโลก คงเทียบไม่ได้กับค่าพัฒนาที่ข้าได้รับหลังต่อสู้ในเกมเทพเพื่อไจ้จิ่ว สุสานโลกยังมีวิธีใช้อย่างอื่นอีกไหม? ถ้าข้าใช้มันเพิ่มพลัง แล้วเข้าไปผจญภัยในเกมเทพ จะเป็นประโยชน์ต่อไจ้จิ่วมากกว่าไหม?' ความรู้สึกจะดีขึ้นเยอะ"
ถูหลานหันไปถามอวี๋หรานหราน: "มันเหมาะจะเป็นประชาสัมพันธ์ให้เจ้าดีไหม?"
อวี๋หรานหรานพยักหน้า: "B8017913 ต่อไปเจ้าก็เป็นนายหน้าจัดการของข้าเถอะ"
B8017913: ?
B8017913: "ข้ากำลังจริงจังในการสื่อสารความคิดของข้ากับเจ้า"
สีหน้าอวี๋หรานหรานจริงจังขึ้น: "ข้าก็กำลังจริงจังในการสื่อสารความคิดของข้ากับเจ้า นั่นคือความคิดที่บริสุทธิ์ที่สุดและไม่ปรุงแต่งใดๆ คำพูดที่เจ้าพูดมา ข้าก็พูดได้ ถ้าข้าต้องการ ข้าสามารถแต่งเติมคำพูดและการกระทำให้ดูดีได้