พวกผู้บริหารระดับสูงของติ้งไห่ต่างรู้ดีว่า อวี๋จ้าวไห่และอวี๋หรานหรานเป็นญาติสายเลือดที่ใกล้ชิดกันมาก เพียงแต่อวี๋หรานหรานจากพ่อแม่ไปจากเมืองบีตั้งแต่เด็ก หลังจากเกิดเกมบุกรุกก็เอาแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่คนเดียวตลอด เกรงว่าคงไม่รู้ว่าตัวเองยังมีน้าสาวอีกคน
ไม่รู้ว่าตอนนั้นที่อาสาวของเธอกับอีกหลายคนแย่งชิงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพ การมีอยู่ของเธอกับถูหลานก็เกิดผลลัพธ์อันละเอียดอ่อนยิ่งนัก ดั่งเส้นผมที่ร่วงลงบนคานชั่งแห่งสมดุล เธอในฐานะลูกตุ้มน้ำหนักร่วงลงมาทางฝั่งอวี๋จ้าวไห่ ชี้ขาดผลแพ้ชนะครั้งสุดท้าย
จ้าวซูอิ่งก้มหน้า เบี่ยงสายตาหลบจากอวี๋จ้าวไห่
ด้านนอกเรือนกระจก การทะเลาะก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"เยว่ซา ถูหลาน แล้วก็สกิลคืนชีพของเธอ เราต้องเอามาให้หมด!"
"จะเอาห่าอะไรล่ะ แกมันอ่อนแอหรือเธอมันปัญญาอ่อน? แกจะเอาเธอก็ให้รึไง?"
"เราเป็นติ้งไห่ เรายอมเสียสละมากมายเพื่อใคร?!"
"ยังไงก็ไม่ใช่เพื่อเธอหรอก ชุดของระดับม่วงทั้งชุดของลูกสาวแกมาจากไหน? ยังไม่ใช่ที่แกไปแย่งมาจากลูกน้องตัวเองอีก เห้อ ฟ้าดิน ฉันเผลอหลุดปากไปซะแล้ว คงไม่โกรธฉันใช่ไหม!"
"หลี่ฉางอิงแกบ้ารึเปล่า? ฉันไม่ได้จะแย่งจากเธอสักหน่อย เราจะจ่ายค่าตอบแทนซื้อจากมือเธอ อีกอย่างแกจะยอมรับไหม ก่อนหน้านี้เราคุ้มครองเธอมาหลายครั้งแล้วนะ!"
"แล้วเธอก็จ่ายค่าคุ้มครองให้แล้วไม่ใช่รึไง?"
"อย่ามาทำเป็นซื่อ ดูไม่ออกหรือว่าเธอแทบไม่เคยเอาทรัพยากรหลักของตัวออกมาทำเงินเลย ข้างนอกมีคนตั้งราคารับซื้อเลือดมังกรสูงขนาดนั้น เธอก็ยังไม่เคยขายเลย"
"แต่ก่อนหน้าเธอเป็นมิตรกับเรามากนะ ยาวิเศษพวกนั้น แล้วก็ตรากองทัพ เธอไม่ใช่ประเภทหมาป่าเดียวดายที่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นแน่"
"แกยังดูไม่ออกอีกเหรอ? นั่นมันแค่ลวกๆ หลอกเรา ตรากองทัพเดือนที่ผ่านมามีออกมาสามชิ้นแล้ว ไม่มีค่าราคาหรอก! ยาวิเศษนั่นในมือเธอต้องมีเกรดสูงกว่านี้แน่ แกเห็นเธอเอามาให้ไหมล่ะ? ที่แท้เธอก็ไม่เคยเป็นพวกเดียวกับเราเลย!"