ในช่วงครึ่งชั่วโมงต่อมา อวี๋หรานหรานและถูหลานได้ขุดแร่อีกเก้าครั้ง ระหว่างนั้นมีการละเมิดกฎ 27 ครั้ง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของการละเมิดกฎไม่ใช่ตอนที่กำลังทำอะไรอยู่ แต่น่ากลัวที่สุดคือตอนที่ไม่ได้ทำอะไรเลย แบบแรกยังพอใช้การอนุมานและลองผิดลองถูกเพื่อหาว่ากฎคืออะไร แต่แบบหลังขอบเขตกว้างเกินไปมาก
อย่างไรก็ตาม อวี๋หรานหรานกลับสามารถลองหาได้หนึ่งข้อจนได้ นั่นคือพวกเธอห้ามแตะต้องเพชรที่ส่องแสงอยู่บนผนังหินในอุโมงค์…
อวี๋หรานหรานชักมือกลับอย่างเก้อเขิน “ฮ่าๆ แตะไม่ได้จริงๆ ด้วย ฮะ ฉันก็แค่เดาๆ ดูก็เลยลองดู นึกไม่ถึงว่าจะไม่ได้จริงๆ”
ถูหลานที่ถูกหักค่าสติปัญญาไป 9 หน่วยหลังจากได้รับแจ้งเตือนการละเมิดพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์: “… ตอนเธอเข้าไปในเหมืองแล้วเห็นโคมเพชร เธอก็อยากจะแงะแล้ว อย่านึกว่าฉันไม่เห็น”
อวี๋หรานหราน: “เธอไม่ห้ามปราม เธอเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด”
มนุษย์และมังกรทะเลาะกันเบาๆ ไปพลางขุดแร่ไปพลาง
ระหว่างนั้นเพราะเอามือไปแตะเพชรสินแร่ ก็ถูกละเมิดกฎอีกครั้ง แต่ครั้งที่สองลองเอามือไปแตะอีกกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อวี๋หรานหรานคิดว่ายังไงตัวเองก็ต้องถูกกฎเกณฑ์ไร้เหตุผลพวกนี้ทำให้คลั่งแน่ๆ มันเหมือนกับการเดินคลำทางในคืนที่มืดมิด ทุกครั้งที่สะดุดล้มก็ยากจะเลี่ยงความกลัวและความไม่สงบในใจ แต่พอเปิดไฟดูจริงๆ กลับพบว่ามันเป็นแค่สิ่งธรรมดาเรียบง่ายทั้งนั้น
ระหว่างที่ขุดแร่ พวกเธอพบผู้เล่นคนอื่นๆ หลายครั้ง อวี๋หรานหรานและถูหลานต้องหยุดสกัดเพื่อสู้