B8017913 ถามกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ: "แกคิดว่าฉันโง่"
ถูกจับได้ว่าด่า อวี๋หรานหรานโต้กลับตามสัญชาตญาณโดยอัตโนมัติ: "เปล่าสักหน่อย!"
B8017913: "ปกติแล้วก็ต่อเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายทำผิดและได้รับผลลัพธ์ที่เลวร้าย ถึงจะถามว่าเสียใจไหม"
อวี๋หรานหรานเลิกดิ้นรน: "...ก็ได้ แล้วนายเสียใจไหม"
เธอเข้าใจสภาพของหุ่นยนต์ที่ถูกทิ้งร้างพวกนี้ดีแล้ว จิตสำนึกไม่ดับสูญ จิตวิญญาณดำรงอยู่ตลอดกาล ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้เลย
ถ้าโชคดีหน่อย ถูกโยนลงมาหงายหน้าขึ้น ก็ยังพอได้มองท้องฟ้า
แต่ไม่นานก็จะถูกหุ่นยนต์ทิ้งร้างใหม่ ๆ ฝังทับ
เผ่าจักรกลที่ยังพูดได้ทั้งหมดต่างพยายามสื่อสารกับเธอ แม้แต่ในตอนนี้ รอบตัวเธอกับ B8017913 ก็มีเสียงรบกวนนับไม่ถ้วน
นี่มันคือการลงทัณฑ์ที่โหดร้ายที่สุดในโลกชัด ๆ
หุ่นยนต์ที่ถือกำเนิดจิตสำนึกและเริ่มคิดได้ ต้องสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว มันจึงได้แต่ใช้ความคิดวันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่าเพื่อต่อสู้กับความเบื่อหน่ายและความเดียวดาย
B8017913 ตอบเร็วมาก แทบจะทันที: "โคตรเสียใจ"
อวี๋หรานหรานถูกทำให้ขำ เธอถึงกับหัวเราะหึหึ: "นายรู้ล่วงหน้าใช่ไหมว่าการทำแบบนั้นจะถูกลงโทษจากเทวะ"
B8017913: "แน่นอน ทุกสิ่งที่ฉันทำล้วนผ่านการคำนวณ"
รอยยิ้มของอวี๋หรานหรานหุบลงเล็กน้อย: "โอ้ นั่นมันยอดเยี่ยมมาก"