อวี๋หรานหรานลูบหน้าอกตัวเอง พยายามหาจิตสำนึกที่มาๆ หายๆ ว่าไปอยู่ไหนแล้ว นางต้องควักมันออกมาเหยียบเสีย
B8017913: "ข้าอยากลิ้มรสและบันทึกอารมณ์ที่เรียกว่า 'ความหวัง' ไว้ หลังจากเจ้าจากไป ข้าจะได้จำลองอารมณ์นี้ด้วยตัวเอง
ข้าต้องจำลองอารมณ์นี้! เพื่อหล่อเลี้ยงเจตจำนงของข้า"
คิ้วของอวี๋หรานหรานเริ่มขมวดเข้าหากัน หลอกล่อครั้งแรกพอทำเนา ยังจะมาครั้งที่สองอีก
B8017913 อาจจะไม่เห็นแก่ตัวกับเผ่าจักรกล แต่นางไม่ใช่พวกเดียวกับ B8017913
เรื่องใดที่ตนมองไม่ออกแต่รู้สึกว่าผิดปกติ อวี๋หรานหรานจะจัดการทั้งหมดตามกฎ "เรื่องนี้ต้องมีกับดัก"
ความใจอ่อนนิดหน่อยมลายหายไปในพริบตา นางกลับรู้สึกว่างเปล่าไร้รสชาติ ไม่ต่างกันเลย เมื่อมีปัญญาและความรู้สึกแล้ว เผ่าจักรกลกับสรรพชีวิตทั้งหลายก็เหมือนกันหมด
ตอนพูดคุยหยอกล้อกันที่ย่านการค้า 1211 ความซุ่มซ่ามและไม่คุ้นเคยกับอารมณ์ที่ B8017913 แสดงออกมา ตอนนี้เมื่อหวนคิดดูกลับเต็มไปด้วยความเสแสร้ง
อวี๋หรานหรานถอนหายใจยาว ครั้งนี้ไม่หลงเหลือความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อยจริงๆ
นางลุกขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่น แล้วกล่าวว่า "ข้าไปล่ะ ดีใจที่ได้รู้จักกับเจ้า"
ราวกับวิเคราะห์ความรู้สึกของอวี๋หรานหรานได้ B8017913 ไม่ใช้ไม้ตายด้านอารมณ์อีกต่อไป "เจ้าพาข้าออกไป เราทำสัญญากันได้ ข้าจะทำงานให้เจ้า 100 ปี 1000 ปี 10000 ปี! พาข้าไปด้วย!"