หลังจากกลับมาจากเจ๋อหลาน อวี๋หรานหรานก็จุดเตาอีกครั้ง ทำอาหารเจ็ดอย่างและซุปหนึ่งถ้วย จัดวางเต็มผ้าปิกนิกบนพื้น ถูหลานและเจ้าเหมียวนั่งล้อมรอบผ้า อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นอาหารเวทมนตร์ เจ้าเหมียวได้กินก็มีแต่ประโยชน์ไม่มีโทษ
เธอมองดูเจ้าเหมียวพวกนี้ที่นั่งว่าง่าย ๆอยู่ริมผ้าปิกนิกจ้องมองเธอ
เจ้าเหมียวพวกนี้กว่าครึ่งเป็นขาประจำที่สวนหลังบ้าน พวกมันประกาศตัวว่าเป็นเจ้าของโรงแรมแมว มีเพียงส่วนน้อยที่เพิ่งมาใหม่ ตอนนี้ยังถูกเจ้านายเหมียวเหล่านี้หลอก ถูหลานให้ขนมฟรีซดรายก็ถูกเจ้าเหมียวเจ้าเล่ห์พวกนี้หลอกไปหมด คงไม่นานก็คงรู้ความจริงแล้ว
รวมถูหลานด้วย พวกนี้คงเป็นเพียงผู้ที่อยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวเดียวกับเธอบนดาวสีคราม เธอยกแก้วอวยพรเพื่อนสัตว์เลี้ยงเหล่านี้ว่า “กินข้าว!”
เจ้าเหมียวไม่ขยับ รอให้ถูหลานกับอวี๋หรานหรานคีบกับข้าวใส่ชามของพวกมัน
พอถึงคราวที่ถูหลานยกชามตัวเอง มังกรก็เหนื่อยแล้ว เธอบ่นกับอวี๋หรานหรานว่า “เลี้ยงสัตว์เลี้ยงนี่เหนื่อยจริงๆ ครั้งก่อนอ้วนจิ๊วยังบอกว่ามันอยากมีลูกแมวกับล่างฉิวให้ฉันเลี้ยง โชคดีที่ฉันปฏิเสธไป!”
อวี๋หรานหรานพูดว่า “เธอจะเอาเจ้าเหมียวกลับเกาะมังกรสักหน่อยไหม? ก็ไม่รู้ว่าจอกศักดิ์สิทธิ์เป่ยซุ่ยกับเจ้าเหมียวพวกนั้นจะยอมไหม”
เธอรู้สึกว่าแมวพวกนี้ถึงจะกลัวคนแปลกหน้า แต่ชอบถูหลานมาก ถูหลานก็เหมือนกัน พอถึงบ้านเธอก็โดดใส่กองแมว แถมตั้งชื่อให้แมวทุกตัว ถึงจะเป็นแมวจรแวะมากินข้าวสักมื้อก็จะตั้งชื่อให้ก่อนถึงยอมให้ไป