ปีที่ 51 ของโคโนฮะ ต้นฤดูใบไม้ร่วง
หมู่บ้านโคโนฮะในคืนต้นฤดูใบไม้ร่วงถูกปกคลุมด้วยม่านรัตติกาล จันทร์กระจ่าง ดาราพร่าง ภายใต้แสงจันทร์ที่ทอดลงมายังผาหินโฮคาเงะ ก่อเกิดเป็นเงาราง ๆ
หลังจากห่างหายจากสงครามมาไม่ถึงหนึ่งปี โคโนฮะก็กลับมาคึกคักดังเดิม ค่ำคืนอันสงบสุขนี้ไม่ต่างจากคืนไหน ๆ แสงไฟจากบ้านเรือนที่ตั้งลดเลี้ยวสาดส่องออกมา เพิ่มกลิ่นอายชีวิตให้กับราตรีอันเงียบงัน มีเงาของนินจาหน่วยลาดตระเวนโฉบผ่านยอดไม้เป็นครั้งคราว แล้วก็กลืนหายไปในความมืดอีกครั้ง
บนถนนยามวิกาลมีผู้คนผ่านไปมาไม่มากนัก มีชาวบ้านเมามายเดินโซเซ สายตาเหลือบมองผ่านร่างหนึ่งเพียงแวบเดียว ความเมาก็สร่างไปกว่าครึ่ง พร่ำพึมพำพลางเดินหนีไป
"ซวยจริง เจอไอ้หมอนั่นซะได้"
คำพูดของคนเมาลอยตามลมเข้ามาในหูของร่างนั้น แต่เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ฝีเท้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
บนหลังคาบ้านริมทาง นินจาลาดตระเวนสองนายหยุดยืน มองลงมาจากที่สูงเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่ค่อนข้างผอมบาง ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความเคร่งขรึม
"นั่นเขาใช่ไหม"
"อืม ใช่เขาแน่ ไอ้ตัวประหลาดของอุจิวะนั่น"
"ดึกดื่นขนาดนี้ เด็กอุจิวะคนนั้นยังอยู่ข้างนอก จะไปถามดีไหม"
"บ้าไปแล้วรึ ไม่รู้หรือว่าไอ้หมอนั่นน่ากลัวแค่ไหน"
"เอ่อ..."
"อย่าเสือกให้มาก มาเจอเขาอีกก็ทำเป็นไม่เห็น อย่าหาเรื่องใส่ตัว"
"เข้าใจแล้ว"
นินจาลาดตระเวนสองนายพูดจบ ก็ใช้วิชาพาลกายหายตัวไปทันที
ดูท่าทางแล้ว ไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มเบื้องล่างนั่น
บนท้องถนน บัดนี้เหลือเพียงเด็กหนุ่มคนเดียว แม้คำพูดของนินจาลาดตระเวนทั้งสองจะเบา แต่เขาก็ยังได้ยินชัดเจน
ภายใต้แสงจันทร์ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น
อายุสิบสามสิบสี่ปี รูปร่างผอมบางแต่ยืนตัวตรง ผมสีดำมัดหลวม ๆ ไว้ข้างหลัง ปอยผมสองสามเส้นทิ้งตัวลงมาบนหน้าผากที่เกลี้ยงเกลาอิ่มเต็ม
ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคายมาก คิ้วเฉียบสันจมูกเป็นโด่งสูง ดวงตาสีดำลึกล้ำ ทว่ากลับนิ่งสงบราวผิวทะเลสาบไร้ระลอกคลื่น
เด็กหนุ่มนามว่า อุจิวะ โคคาวะ เด็กกำพร้าจากตระกูลอุจิวะ เขารู้ถึงความพิเศษของตัวเองมาตั้งแต่เล็ก
เพราะเขามีความทรงจำจากชาติก่อน หรือจะว่าไปแล้ว ตัวเขาเองเป็นผู้ข้ามภพ รู้ว่าตัวเองข้ามมาที่ไหน
ชาติก่อนก็เป็นเด็กกำพร้า ชาตินี้หลังจากเกิดมาก็เคยมีครอบครัวที่สมบูรณ์ แต่น่าเสียดายที่สิ่งเหล่านี้ถูกพรากไปอย่างไร้ปรานีในตอนเขาหกขวบ
นั่นคือปีที่ 43 ของโคโนฮะ สงครามโลกนินจาครั้งที่สองยุติไปไม่กี่ปี พ่อและแม่ในชาตินี้ไปทำภารกิจด้วยกันข้างนอก แต่กลับมาเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณสองร่าง
นับแต่นั้น อุจิวะ โคคาวะก็รู้ว่า สายใยที่เชื่อมต่อเขากับโลกนี้ ขาดสะบั้นลงแล้ว
โลกนี้สำหรับเขา เป็นเพียงสถานที่เหมือนกับสนามเด็กเล่นเท่านั้น
โลกนินจา โคโนฮะ นินจา...
คำศัพท์พวกนี้ดูแปลกใหม่สำหรับเขาอยู่บ้าง แต่ด้วยความพิเศษตั้งแต่เล็ก สิ่งเหล่านี้จึงไม่ใช่เรื่องใหม่ หรือน่าสนใจสำหรับเขาแม้แต่น้อย
เขาแค่ใช้ชีวิตแต่ละวันไปวัน ๆ ไม่ได้ดีใจ แต่ก็ไม่เจ็บปวด
ก็แค่ธรรมดามาก
บางครั้งก็ทำอะไรพิเศษ ๆ ตามอารมณ์ อย่างเช่นคืนนี้ เขาอยากกินของว่างยามดึก ก็เลยออกมาข้างนอกเพื่อซื้อวัตถุดิบ ตอนนี้กำลังหิ้วตะกร้ากลับบ้านพอดี
อุจิวะ โคคาวะเหลือบมองดวงจันทร์ ถอนหายใจเบา ๆ ในใจว่าคืนนี้จันทร์สวยดีจริง ๆ เป็นคืนที่เหมาะกับการชมจันทร์
แล้วก็มองไปยังทิศทางหนึ่งของหมู่บ้าน เมื่อรวมกับนินจาลาดตระเวนที่เพิ่มมากขึ้นในหมู่บ้านคืนนี้ เขาก็เดาได้แล้วว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น
"เด็กแห่งคำทำนายกำลังจะเกิดรึ"
ส่ายหัว
"ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับฉัน"
อุจิวะ โคคาวะเร่งฝีเท้าพร้อมกับนึกในใจ จอโฮโลแกรมที่เห็นเพียงเขาเท่านั้นก็ลอยขึ้นมาเบื้องหน้า
[ผู้ครอบครอง: อุจิวะ โคคาวะ]
[ความสามารถ: ร่างเซียน SS (กำลังหลอมรวม), เนตรวงแหวนกระจก A+, หลบหลีกน้ำ A, หลบหลีกไฟ A+, หลบหลีกดิน B, หลบหลีกสายฟ้า A, หลบหลีกลม B, หลบหลีกหยิน A+, หลบหลีกหยาง S+, พลังมหาศาล...]
[จับฉลาก: 0]
หน้าจอระบบที่เรียบง่ายมาก มีมาตั้งแต่ตอนที่อุจิวะ โคคาวะเกิด
วิธีการใช้ก็เรียบง่ายเหมือนกัน ก็คือจับฉลาก จะสุ่มได้ความสามารถต่าง ๆ ในโลกนินจา
เช่น ร่างเซียน, เนตรวงแหวนกระจก, จักระธาตุทั้งเจ็ด และอื่น ๆ ทุกปีจะมีโอกาสจับฉลากหนึ่งครั้ง
ความสามารถมากมายของอุจิวะ โคคาวะที่มีอยู่ตอนนี้ ก็มาจากการจับฉลาก และด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงดูพิเศษกว่าคนอื่นมาตั้งแต่เล็ก
เพราะว่าในตอนอายุหนึ่งขวบ เขาจับฉลากได้ร่างเซียน แถมเป็นระดับ SS ตรงกับฤาษีหกหนทาง หรือก็คือ ร่างเซียนระดับโอซึซึกิ ฮาโกโรโมะนั่นเอง
ลองคิดดู เด็กอายุหนึ่งขวบ ที่มีร่างกายระดับนี้ จะเกิดอะไรขึ้น
หลังจากนั้น พลังงานธรรมชาติก็เหมือนกับไม่มีราคา หลั่งไหลทะลักเข้าสู่ตัวของอุจิวะ โคคาวะตลอดเวลา
แต่อุจิวะ โคคาวะเพิ่งอายุหนึ่งขวบ ร่างกายยังอยู่ในช่วงพัฒนาแรกสุด ไม่สามารถย่อย หรือควบคุมพลังงานธรรมชาติมากมายขนาดนี้ได้เลย
แต่ความสามารถที่ระบบมอบให้นั้นสมบูรณ์
นั่นก็คือ เด็กอายุหนึ่งขวบ แม้จะควบคุมพลังงานธรรมชาติเหล่านี้ไม่ได้อย่างเต็มที่ แต่พลังงานธรรมชาติเหล่านี้เมื่อเข้ามาในตัวเขาแล้วก็ออกไปไม่ได้
ผลลัพธ์ก็คือการกักเก็บ
และความสามารถสมบูรณ์ที่ระบบมอบให้ ก็ทำให้พลังงานธรรมชาติที่กักเก็บเหล่านี้ ไม่เป็นอันตรายต่ออุจิวะ โคคาวะผู้เป็นเจ้าบ้าน และยังจะค่อย ๆ ถูกควบคุมได้มากขึ้นตามการเจริญเติบโตของเขา
ขั้นตอนนี้น่าจะราบรื่นดี แต่อย่างที่รู้กัน การเจริญเติบโตของคนต้องใช้เวลา แต่พลังงานธรรมชาติที่กักเก็บกลับเพิ่มขึ้นทุกวัน
ผลลัพธ์ที่ตามมา ก็คือพลังงานธรรมชาติที่สะสมในตัวของอุจิวะ โคคาวะมีมากเกินไปจนน่าเหลือเชื่อ
แต่ดันเพราะร่างกายยังพัฒนาไม่เต็มที่ เลยไม่สามารถใช้โหมดเซียนเพื่อปลดปล่อยพลังงานธรรมชาติเหล่านี้ออกมาได้
จนกระทั่งอุจิวะ โคคาวะอายุหกขวบ พ่อแม่เสียชีวิต และเขาก็ถึงวัยเข้าเรียน
ในพิธีเปิดภาคเรียน รุ่นที่สามโฮคาเงะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นพูดจบเกี่ยวกับความมุ่งมั่นแห่งไฟ จากนั้นก็สอนบทแรกให้กับเด็กนักเรียนนินจาทุกคนในฐานะโฮคาเงะ — การสกัดจักระ
อุจิวะ โคคาวะได้ลองทำเป็นครั้งแรก
แล้วเขาก็ระเบิด
ระเบิดตามความหมายของคำจริง ๆ
ตอนนั้น อุจิวะ โคคาวะพบว่าไม่ปกติ จึงได้นำทางพลังงานธรรมชาติที่ปั่นป่วนของตัวเองอย่างสุดความสามารถให้ไปยังที่สูง
วันนั้น ในโคโนฮะมีดวงตะวันอีกดวงเกิดขึ้นมา นามว่า อุจิวะ โคคาวะ
วันนั้น โรงเรียนนินจาที่ตั้งตระหง่านในโคโนฮะมาเป็นสิบ ๆ ปี นับตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้านไม่นานก็ถูกสร้างขึ้น ถูกทำลายราบคาบ
วันนั้น ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกับที่ปรึกษาโฮคาเงะ รวมทั้งนินจาโคโนฮะหลายคนที่มาส่งลูก และแม้แต่หน่วยลับที่ตามมาด้วย ต่างก็คลั่ง
หลังจากนั้น อุจิวะ โคคาวะก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียน
โชคดีที่ตอนนั้นซารุโทบิ ฮิรุเซ็นยังอยู่ในวัยฉกรรจ์และตอบสนองได้ทัน
แล้วก็ยังดีที่แสงวาบสีทองแห่งโคโนฮะเริ่มมีชื่อเสียงแล้ว รวมกับมีนินจาเก่ง ๆ อยู่หลายคนในที่นั้น
ยังไงก็ตาม ไม่มีใครบาดเจ็บหรือเสียชีวิต มีแต่อาคารเรียนและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ที่ต้องสร้างใหม่
แต่หลังจากนั้น ทั้งหมู่บ้านโคโนฮะก็รู้จักตัวตนของอุจิวะ โคคาวะ
แน่นอนว่าการถูกไล่ออกจากโรงเรียนของอุจิวะ โคคาวะ ก็มีอุปสรรคอยู่พอสมควร
โรงเรียนนินจาถูกทำลาย ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในฐานะโฮคาเงะได้บริจาคที่ดินเก่าแห่งหนึ่งของตระกูลซารุโทบิ มาใช้เป็นอาคารเรียนชั่วคราว
วันแรกที่เปิดเรียน ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นและบรรดาผู้บริหารหมู่บ้านระดับสูงมารวมตัวกัน ยังคงเป็นการสกัดจักระ ยังคงเป็นอุจิวะ โคคาวะ และยังคงระเบิด!
คนในหมู่บ้านโคโนฮะได้เห็นดวงตะวันอีกครั้ง ไม่ได้อลังการเท่าครั้งก่อน แต่ก็ยังระเบิดที่ดินเก่าของตระกูลซารุโทบิจนกลายเป็นซากปรักหักพัง
ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะตกตะลึงอย่างมาก บางคนดีใจ บางคนไม่สบายใจ และบางคนหวาดกลัว แต่ถึงยังไงก็ต้องหาสาเหตุให้ได้ว่าเป็นเพราะอะไร
ดังนั้น หลังจากเกิดระเบิดอีกติด ๆ กันหลายครั้ง ในที่สุดผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะก็หาสาเหตุได้
อุจิวะ โคคาวะสามารถดูดซับพลังงานธรรมชาติเข้ามาในตัวได้โดยกำเนิด แต่กลับใช้มันไม่ได้ เมื่อใดก็ตามที่สกัดจักระ จะทำให้พลังงานธรรมชาติในตัวของเขาเองควบคุมไม่ได้ แล้วก็เกิดระเบิดตามมา
และผลลัพธ์แบบนี้ก็ทำให้ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะ และตระกูลอุจิวะจนใจอย่างมาก
สุดท้ายแล้ว เพื่อความปลอดภัยของนักเรียนนินจา อุจิวะ โคคาวะก็ต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน กลับไปเรียนวิชาความรู้บางอย่างเองในที่พักของตระกูลอุจิวะ
และหลังจากนั้น อุจิวะ โคคาวะก็ยิ่งไม่ชอบติดต่อกับผู้คน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อุจิวะ โคคาวะไม่ได้รู้สึกอะไร ฝีเท้าที่ก้าวเร็วยังคงมั่นคงไม่สับสน เดินไปทางที่ตั้งของตระกูลอุจิวะ
รัตติกาลราวกับสายน้ำ หมู่บ้านโคโนฮะในยามค่ำคืนยิ่งเงียบสงัด
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา เสียงระเบิดดังสนั่นในโคโนฮะ พร้อมกับพายุที่พัดกระหน่ำกระจายออกไป
และสิ่งที่ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ก็คือเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ก้องกังวาน ราวกับฟ้าผ่า
"โฮก!"
ตูม!
ราวกับพายุเฮอริเคนพัดผ่านเข้าเขต พื้นที่ทางตอนใต้ของหมู่บ้านโคโนฮะ สิ่งก่อสร้างจำนวนนับไม่ถ้วนถูกทำลายในพริบตา
ชาวบ้านนับไม่ถ้วนที่หลับไปแล้วถูกปลุกให้ตื่น ตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง
สัตว์ร้ายขนาดมหึมา แหงนหน้าร้องคำรามใส่ท้องฟ้า หางเก้าหางที่ข้างหลังสะบัดไปมา พลิกแผ่นดินสะเทือนขุนเขา!