วันที่ 2 เดือน 6
เซี่ยหงส์มิได้รอคอยเซี่ยคุน กลับรอพบโจวกวงเจ้าเมืองซุนหยาง และเถาเหมาผู้ว่าอำเภอไช่ซาง
ในยุคปัจจุบัน หากกษัตริย์ศิษย์ตระกูลสูงศักดิ์จะไปเยือนถึงเรือนใด ต้องเตรียมหมิงชื่อ (บัตรนาม) แล้วส่งคนไปฝากนำเสนอก่อน จึงจะได้เข้าเยือน นี่คือแบบแผนอันหยิ่งผยองแห่งสังคมกษัตริย์ศิษย์
การเตรียมหมิงชื่อ ก็คือการจัดทำบัตรนาม
บนบัตรนามระบุชื่อจริง บ้านเกิด แม้แต่ยศศักดิ์ ซึ่งเป็นข้อมูลอัตลักษณ์สำคัญ เป็นสื่อจำเป็นในการยืนยันชาติกำเนิดตระกูล และพบปะกันอย่างเท่าเทียมระหว่างเหล่าตระกูลสูงศักดิ์
หากมิได้มีบัตรนามแล้วลงมาเยือนเสียเอง ย่อมเป็นการไร้มารยาท แม้ถูกปฏิเสธออกนอกประตูก็หาใหม่ในเรื่อง
นี่คือวิถีที่วงสังคมของเหล่าตระกูลสูงศักดิ์ใช้รักษาชนชั้นของตน
แน่นอนว่า หากทั้งสองฝ่ายสนิทสนมกันยิ่งนัก ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง
ดังเช่นหวังฮุยจื้อบุตรแห่งหวังซีจื้อ คืนหนึ่งหิมะใหญ่ตกลงมา เมื่อตื่นจากบรรทมก็ดื่มเหล้าชมหิมะจนเมามาย แล้วพลันนึกถึงไต้ขวยมิตรสหายผู้เป็นที่รัก จึงขึ้นเรือรีบรุดไปตลอดคืน เดินทางทั้งคืนจนถึงหน้าประตูเรือนไต้ขวย แต่เขากลับมิได้ก้าวเข้าไป หากยกมือกลับร่างกลับไปเสียเลย เมื่อผู้คนถามถึงเหตุผล เขาเพียงยิ้มบอกว่า มาเพราะใจรื่นรมย์ กลับเพราะใจเต็มเปี่ยม จักต้องพบไต้ขวยกระนั้นหรือ
นี่คือที่มาของคำคมที่ตกทอดกันมาหมื่นสมัยว่า มาเพราะใจรื่นรมย์ กลับเมื่อใจเต็มเปี่ยม
ทว่าโจวกวงชื่อเป็นเจ้าเมืองซุนหยาง เมื่อมาเยือนในนามของทางราชการ ย่อมไม่ต้องใช้บัตรนาม
เขาพาเถาเหมา พร้อมด้วยขุนนางและบ่าวรับใช้อำเภอเมือง รวมแล้วเกือบร้อยชีวิต และทหารเกราะอีกสองร้อยนาย รุดตรงไปยังป้อมตระกูลต้ง
ต้งเสวียนคิดว่าหนึ่งในสองรายมาตีป้อม ตกใจจนหน้าซีดเผือด ครันเห็นว่าเป็นเจ้าเมืองกับผู้ว่าอำเภอ จึงรีบตะกุยตะกายเปิดประตูป้อมทันที
โจวกวงแม้แต่จะชำเลืองมองเขาก็มิได้มอง แต่เถาเหมากลับยิ้มสั่งให้เขาส่งคนจัดหาที่พักให้ทหารและบ่าวรับใช้ นำชาออกมาเลี้ยง ให้โคม้ากินน้ำ และจัดเตรียมน้ำผึ้งหวานขึ้นมาถวาย