เรือนรับราชการที่เผิงเจ๋อ
เซี่ยคุนเรียกเซี่ยซ่างมา จัดเลี้ยงเล็ก ๆ ไว้ในห้องหลังของลานใน มีเพียงบิดาบุตรสองคนนั่งเผชิญหน้ากัน
บนโต๊ะวางอาหารสี่จาน ผักชุน เผือกนึ่ง เนื้อกวางตากแห้ง และปลาเก๋าหั่นฝอยจานใหญ่
พร้อมไวน์ข้าวหนึ่งไห
เซี่ยคุนกลับยกเหยือกเทไวน์ให้บุตรชายก่อนเป็นครั้งแรก เซี่ยซ่างรู้สึกปลื้มปิติจนตกใจในความอุปการะนั้น
จากนั้นท่านจึงเทให้ตนเอง สายตาหยุดอยู่ที่เซี่ยซ่าง
“อาเจียนโตขึ้นแล้วสินะ”
มองบุตรชายรูปงาม เซี่ยคุนชื่นใจยิ่งนัก
แต่เซี่ยซ่างกลับรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของอาเฟวช่างไม่อาจหยั่งถึงเหมือนอย่างเคย
“พี่เจ้าเกณฑ์เจ้าเป็นผู้รับผิดชอบทะเบียนราษฎร เจ้าเคยคิดเดือดเนื้อร้อนใจหรือไม่”
ทะเบียนราษฎรของหนึ่งอำเภอ คือผู้ดูแลการจดทะเบียนราษฎรทั้งอำเภอ การเกณฑ์ภาษีและแรงงาน ตลอดจนการตรวจสอบที่ดินนาข้าง
ในยุคราชวงศ์จิ้นตะวันออกยังต้องรับผิดชอบทะเบียนกระดาษขาวของผู้อพยพควบคู่ไปด้วย นับเป็นหน่วยงานที่ยุ่งหนักที่สุดในอำเภอ
ตามปกติแล้ว ตำแหน่งขุนนางชั้นผู้น้อยเช่นนี้ จะให้ญาติร่วมตระกูลผู้ใกล้ชิดที่สุดรับผิดชอบได้อย่างไร
แต่เซี่ยหงส์กลับมองตำแหน่งที่หนักที่สุดให้เซี่ยซ่าง
เซี่ยซ่างมองเซี่ยคุนอย่างประหลาดใจ “อาเฟวเหตุใดจึงว่าเช่นนั้น”
เซี่ยคุนหัวเราะขึ้นทันที
แล้วหยิบเอาสมุดไหมสองเล่มส่งให้เซี่ยซ่าง
“นี่คือทะเบียนเหลืองกับสมุดทะเบียนที่ดินรวมของมณฑลอวี่จาง เจ้าจงดูเถิด”
เซี่ยซ่างตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
เขาเป็นผู้รับผิดชอบทะเบียนราษฎร ย่อมเข้าใจดีว่าของสองอย่างนี้สำคัญเพียงใด
ตามระบบบริหารสามชั้น มณฑล เมือง อำเภอ ในแผ่นดินใต้บัดนี้ บัญชีแกนกลางที่บันทึกประชากรและการเกณฑ์ภาษีแรงงานเรียกว่าทะเบียนราษฎร
เพราะมัดด้วยกระดาษสีเหลือง จึงเรียกว่าทะเบียนเหลือง
ทะเบียนเหลืองคือทะเบียนราษฎรทางกฎหมายอย่างเป็นทางการ
ทะเบียนเหลืองของอำเภอจะบันทึกละเอียดถึงจำนวนวัยแรงงานในแต่ละครัวเรือน อายุ และภูมิลำเนาเดิม
นี่คือหลักฐานแกนกลางในการเกณฑ์แรงงานและเก็บภาษีครัวเรือน