ราชสำนักประกาศให้รางวัลตามคุณความชอบ แต่กลับไม่มีชื่อของเซี่ยหงส์อยู่ในนั้นแม้แต่น้อย
ตัวมันเองก็เป็นสัญญาณเพียบพอแล้ว
เหวินเจี้ยวออกไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลแคว้นเจียงโจวด้วยยศแม่ทัพหน้า ย่อมเพราะปรารถนาให้เป็นเจ้านายเบื้องบนของเซี่ยหงส์โดยตรง
เมืองเผิงเจ๋อเพียงอำเภอเดียว ย่อมแบกคุณูปการมหาศาลของเซี่ยหงส์ไว้ไม่ไหว
แต่ด้วยวัยเพียง 17 ปี จะออกไปเป็นผู้ว่าราชการเมืองอวี่จางนั้น ช่างยิ่งใหญ่เกินความคาดหมายของมนุษย์นัก
เมืองอวี่จางคือแหล่งภาษีอากรที่สำคัญรองจากเขตไคว่จีเท่านั้น
เมื่อพิจารณาจากบทบาทและคุณความชอบของเขาในการปราบกบฏหวังตุ้น แล้วใครเล่าจะสงสัยในความสามารถด้านการปกครองของเขาได้
ในเวลาไม่ถึงปี เพิงเจ๋อกลายเป็นเมืองเช่นไร
หากว่าด้วยความสะอาดเรียบร้อยแล้ว เรียกว่าเป็นอันดับหนึ่งแห่งปฐพีก็ไม่เกินจริง
โดยเฉพาะนโยบายเกณฑ์ผู้ลี้ภัยที่ไร้ถิ่นฐานมาทำงานแทนการให้เปลือกอาหารที่เขาเสนอ หากยกไปวางไว้ในราชสำนักก็นับว่าเป็นนโยบายแห่งชาติได้
ในเวลาไม่ถึงปี สมาคมเทียนตี้ให้ที่พำนักแก่ผู้ลี้ภัยเกินสองหมื่นคน ในจำนวนนั้นเพิงเจ๋อรองรับไว้ถึงห้าพันคน
ดังนั้นนอกจากตัวเซี่ยหงส์เองที่ไม่รู้ คนทั้งปวงล้วนรู้กันดีว่าเขาจักได้เป็นผู้ว่าราชการเมืองอวี่จางแน่นอน
เหวินเจี้ยวเป็นผู้ว่าการมณฑลเจียงโจว แต่กลับมาอยู่ที่เพิงเจ๋อแล้วหมกมุ่นอยู่กับโรงละครทุกวัน เทียบได้กับขุนนางใหญ่ประจำแคว้นลาวังกึ่งเดือนไปเกเรอยู่กับคณะนักร้องนักฟ้อน
แม้เป็นเช่นนั้น เหวินเจี้ยวก็ยังเป็นขุนนางผู้บริหารชั้นแนวหน้าแห่งยุคต้นราชวงศ์จิ้นตะวันออก เก่งกาจทั้งทางทหารและการปกครอง
ในประวัติศาสตร์ เขายึดครองซุนหยางในฐานะแม่ทัพผู้สงบภาคใต้และผู้ว่าการมณฑลเจียงโจว ฟื้นฟูระเบียบของแผ่นดินจากซากปรักหักพังของสงครามกบฏซูจวิ้นอย่างรวดเร็ว ปลอบโยนผู้ลี้ภัย วางระเบียบกิจการทหารและข้าราชการ ทำให้เจียงโจวกลับคืนสู่ภาวะปกติจากสงครามอย่างสุดรวดเร็ว กลับมาเป็นฐานภาษีที่มั่นคงที่สุดแห่งลุ่มแม่น้ำสายกลางของราชสำนักเจี้ยนคัง และพลิกสภาพการปกครองที่หลวมพร่ากับความวุ่นวายในการขนส่งเสบียงทหารของเจียงโจวให้เรียบร้อยโดยสิ้นเชิง