"ท่านเตา ท่านปู่ซื่อเฮิงนั้น บุกบั่นจากขุนนางอำเภอขึ้นมาเป็นผู้ว่าราชการแคว้นถึงหลายแคว้น และแม่ทัพใหญ่ปราบใต้ สถาปนาสำนักมารดา ท่านคิดว่าอาศัยสิ่งใด ย่อมอาศัยความกล้าที่จะลงมือทำสิ่งต่างๆ ต่างหาก"
"เมื่อครั้งนั้นท่านปู่ซื่อเฮิงสามารถด้วยร่างเดียวของตนรวบรวมผู้ลี้ภัยหนีภัย กลึงให้เป็นกองทัพ ก้าวไปทีละก้าวจนถึงวันนี้ ท่านเตาเป็นบุตรแห่งจวนเฉิงเอง ควรมีเจตนาจุนเจือเช่นจวนเฉิงด้วย"
"หากท่านเถาประสงค์จะหมดเนื้อหมดตัวอยู่อย่างไร้จุดหมายตลอดชีวิตเช่นนี้ ข้าพเจ้าขอถือว่าวันนี้ไม่ได้พูดสิ่งใดเลย แต่ถ้าท่านเถาประสงค์จะพิสูจน์ว่าบุตรหลานตระกูลเถาแม้ไม่ใช่เจ้าตระกูลสูงศักดิ์ ก็สามารถปกครองแผ่นดินร้อยลี้นี้ได้ไม่ด้อยไปกว่าเจ้าตระกูลใดๆ เลย แล้วไงนี้แหละคือโอกาส"
"สักวันหนึ่ง ท่านเตาจะสามารถเช่นท่านปู่ซื่อเฮิง ออกไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเจียงโจวได้!"
ไม่ใช่แค่เตาเหมาเท่านั้น แม้แต่ต้งเสวียนก็จ้องมองเซี่ยหงส์ด้วยความตกตะลึง
เซี่ยซ่างอ้าปากหวอด แววตาเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาดนัก
พี่เอ๊ย ลุกลามเกินไปแล้ว คนตรงหน้านี่มีทางไหนที่จะได้เป็นผู้ว่าราชการแคว้น บุคคลผู้นี้เป็นชนชั้นก้นบุ้ม ก้นบุ้ม ก้นบุ้ม
แม้ตระกูลเถาจะได้เป็นเจ้าตระกูลสูงศักดิ์ขึ้นมา ก็ต้องเป็นเพียงชั้นสามอยู่ดี เมื่อเตาซื่อเฮิงเสียไป พระคุณที่หลงเหลือย่อมไม่อาจค้ำจุนตระกูลเถาได้ นอกจากตระกูลเถาจะมีอัจฉริยะบุคคลลอยนวลเช่นพี่เองเกิดขึ้นมา
เมื่อหลายเดือนก่อนเถาข่านยังควบตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเจียงโจวอยู่ น่าเสียดายแคว้นเจียงโจวเป็นฐานที่มั่นของหวังตุ้น ยิ่งทำให้หวังตุ้นระแวงในตัวเขาอย่างหนัก จึงให้ราชสำนักปูนบำเหน็จแต่งตั้งเถาข่านเป็นแม่ทัพใหญ่ปราบใต้ สถาปนาสำนักมารดาเทียบเท่าสามสำนัก โยนเขาไปยังกว่างโจวโดยตรง
แล้วหวังตุ้นจึงแต่งตั้งน้องชายห่างๆ อย่างหวังปิน ย้ายจากผู้ว่าราชการอำเภออวี่จางมาเป็นผู้ว่าราชการมณฑลเจียงโจว เพียงเท่านี้เซี่ยคุนจึงมีโอกาสได้รับตำแหน่งผู้ว่าราชการอำเภออวี่จาง มิฉะนั้นเซี่ยคุนยังคงเมายาอยู่ในเมืองอู่ฉางทุกวันอยู่