นครเจี้ยนคังหนึ่งแห่ง คือประวัติศาสตร์แห่งความหรูหราอลังการของราชสำนักใต้
ในแง่ภูมิประเทศ นครหนานจิงเป็นได้ว่าหนึ่งเดียวใต้หล้าฟ้าเมฆมาตลอดช่วงเวลาอันยาวนานแห่งประวัติศาสตร์จีน
ปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เล่าปี่ส่งจูกัดเหลียงไปยังแคว้นกังตั๋งเพื่อเจรจาเป็นพันธมิตรกับซุนกวน
เมื่อจูกัดเหลียงเดินทางผ่านเมืองโม่หลิง เห็นว่าเมืองนี้อาศัยแม่น้ำแยงซีเป็นปราการธรรมชาติ จึงกล่าวชมว่า เขาจงสายมังกรพันเกลียว เฉินโถวเสือนั่งหมอบ แท้จริงคือมาเรือนกษัตริย์
เขาจึงทูลชักชวนซุนกวนให้สร้างราชธานีที่ตรงนี้
ครามหายนะครั้งใหญ่ที่กำแพงแดงผ่านไป ซุนกวนก็ยอมรับคำแนะนำของจูกัดเหลียงจริง ๆ เปลี่ยนชื่อเมืองโม่หลิงเป็นเจี้ยนเย่ แปลว่าสร้างคุณูปการก่อวิสัยใหญ่
ปีที่หนึ่งแห่งศักราชไท่คัง ราชวงศ์จิ้นตะวันตกทำลายง่อก๊ก จึงคืนเจี้ยนเย่เป็นเมืองโม่หลิงดังเดิม
ปีที่สองแห่งศักราชไท่คัง ตั้งแม่น้ำหวยเป็นเส้นแบ่ง ฝั่งเหนือได้ชื่อว่าเมืองเจี้ยนเย่
ปีที่หนึ่งแห่งศักราชเจี้ยนสิ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงพระนามของจิ้นหมิ่นตี้ซือหม่าเย่ จึงเปลี่ยนชื่อเจี้ยนเย่เป็นเจี้ยนคัง
นั่นคือที่มาแห่งชื่อเจี้ยนคัง
ต้นปีที่ผ่านมา กองทัพกบฏของหวังตุ้นสามารถรุดหน้าได้ราวปากฉลองช้างผ่าม้ากระดูก ประการสำคัญที่สุดคือยึดป้อมสือโถวเมืองที่ปิดปากแม่น้ำหวยทางตะวันตกของนครได้อย่างรวดเร็ว
ภูมิประเทศเจี้ยนคังรบรากง่ายจู่โจมยาก หากป้อมสือโถวไม่แตก หวังตุ้นยังสู้ได้อีกนาน
ที่เขาชนะรวดเดียวจบสงครามได้ ล้วนแล้วแต่ได้เปรียบโดยบังเอิญ
เพราะแม่ทัพรักษาป้อมสือโถวโจวจาเป็นคนทรยศหักหลัง ทำให้เจี้ยนคังไม่มีปราการธรรมชาติจะพึ่งพิง
แม่น้ำแยงซีไหลโอบเมืองเจี้ยนคังทางตะวันตกและเหนือ แตกเป็นแม่น้ำหวย (ฉินหวย) ไหลไปทางตะวันออกผ่านด้านใต้ของนคร แม่น้ำหวยแตกสาขาอีกสองสาย สายหนึ่งเลี้ยงน้ำให้วังหลวง ไหลเลียบด้านตะวันตกและเหนือของวังไปบรรจบกับอีกสายหนึ่งที่ล้อมทางตะวันออกของเมือง (คลองชิงซี) ที่ทะเลสาบเหนือ (เสวียอู่) ส่วนคลองชิงซีแตกกิ่งไหลลงทะเลสาบหน้า (เยี่ยนชว่อ) นอกกำแพงชั้นนอกด้านตะวันออก